๑

พึงทราบวินิจฉัยในสุปปวาสสูตรที่ ๗ ดังต่อไปนี้ :-

คำว่า ปัชชเนละ เป็นชื่อนิคมของใคร.

บทว่า โกลิยานํ ได้แก่ ของโกลราชตระกูล.

บทว่า อายุํ โข ปน ทตฺวา ได้แก่ ครั้นให้อายุทานแล้ว.

บทว่า อายุสฺส ภาคินี โหติ ได้แก่ เป็นหญิงได้ลาภคืออายุ หรือเป็นผู้เกิดมีอายุ. อธิบายว่า เป็นผู้ได้อายุ.

แม้ในบทที่เหลือก็นัยนี้เหมือนกัน .

บทว่า รสสา อุเปตํ ได้แก่ โภชนาหารประกอบด้วยรส คือถึงพร้อมด้วยรส.

บทว่า อุชุคเตสุ ความว่า ในพระขีณาสพผู้ดำเนินตรง เพราะเว้นคดกายเป็นต้นแล้ว.

บทว่า จรณูปปนฺเนสุ ความว่า ผู้ประกอบด้วยจรณธรรม ๑๕.

บทว่า มหคฺคเตสุ คือ ผู้ถึงภูมิธรรมสูง. บทนั้นเป็นชื่อของพระขีณาสพ.

บทว่า ปุญฺเญน ปุญฺญํ สํสนฺทมานา แปลว่า การสืบต่อบุญด้วยบุญ.

บทว่า มหปฺผลา โลกวิทูน วณฺณิตา ความว่า ทักษิณากล่าวคือทานเห็นปานนี้ พระพุทธเจ้าทั้งหลายผู้ทรงรู้แจ้งโลก ตรัสยกย่องแล้ว. อธิบายว่า พระพุทธเจ้าทั้งหลายทรงสรรเสริญแล้ว เพราะทรงทำโลก ๓ อย่างให้แจ้งแล้ว.

บทว่า ยญฺญมนุสฺสรนฺตา ได้แก่ ระลึกถึงยัญคือทาน.

บทว่า เวทชาตา แปลว่า เกิดความยินดีแล้ว.

จบอรรถกถาสุปปวาสสูตรที่ ๗ -----------------------------------------------------