๑

พึงทราบวินิจฉัยในสราคสูตรที่ ๖ ดังต่อไปนี้ :-

บทว่า โมหชํ วาปิ อวิทฺทสุ ความว่า คนเขลาคือมิใช่บัณฑิต ทำอกุศลกรรมที่เกิดขึ้นเพราะโมหะบ้าง.

บทว่า สวิฆาตํ คือ เป็นไปกับทุกข์. บทว่า ทุกฺขุทฺรยํ คือ เพิ่มทุกข์ให้ต่อไป. บทว่า อจกฺขุกา คือ เว้นจากปัญญาจักษุ.

บทว่า ยถา ธมฺมา ตถา สนฺตา ความว่า ธรรมมีราคะเป็นต้นตั้งอยู่อย่างใด คนเขลาเหล่านั้นก็มีสภาพเป็นอย่างนั้น.

บทว่า น ตสฺเสวนฺติ มญฺญเร ความว่า เขาย่อมไม่สำคัญ ย่อมไม่รู้สึกว่าเราเป็นอย่างนั้น มีสภาพอย่างนั้นเสียด้วย.

ทั้งในพระสูตรนี้ ทั้งในพระคาถา ตรัสวัฏฏะอย่างเดียว.

จบอรรถกถาสราคสูตรที่ ๖ -----------------------------------------------------