เล่ม ๓๐
ข้ออื่นในเล่มนี้
วัตถุคาถา๑. อชิตมาณวปัญหา๒. ติสสเมตเตยยมาณวปัญหา๓. ปุณณกมาณวปัญหา๔. เมตตคูมาณวปัญหา๕. โธตกมาณวปัญหา๖. อุปสีวมาณวปัญหา๗. นันทมาณวปัญหา๘. เหมกมาณวปัญหา๙. โตเทยยมาณวปัญหา๑๐. กัปปมาณวปัญหา๑๑. ชตุกัณณิมาณวปัญหา๑๒. ภัทราวุธมาณวปัญหา๑๓. อุทยมาณวปัญหา๑๔. โปสาลมาณวปัญหา๑๕. โมฆราชมาณวปัญหา๑๖. ปิงคิยมาณวปัญหา๓. ปารายนัตถุติคาถา๔. ปารายนานุคีติคาถา๑. อชิตมาณวปัญหานิทเทส๒. ติสสเมตเตยยมาณวปัญหานิทเทส๓. ปุณณกมาณวปัญหานิทเทส๔. เมตตคูมาณวปัญหานิทเทส๕. โธตกมาณวปัญหานิทเทส๖. อุปสีวมาณวปัญหานิทเทส๗. นันทมาณวปัญหานิทเทส๘. เหมกมาณวปัญหานิทเทส๙. โตเทยยมาณวปัญหานิทเทส๑๐. กัปปมาณวปัญหานิทเทส๑๑. ชตุกัณณิมาณวปัญหานิทเทส๑๒. ภัทราวุธมาณวปัญหานิทเทส๑๓. อุทยมาณวปัญหานิทเทส๑๔. โปสาลมาณวปัญหานิทเทส๑๕. โมฆราชมาณวปัญหานิทเทส๑๖. ปิงคิยมาณวปัญหานิทเทส๖. ปารายนัตถุติคาถานิทเทส ๗. ปารายนานุคีติคาถานิทเทส๘. ขัคควิสาณสุตตนิทเทส๕. โธตกมาณวปัญหา
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ · ได้รับอนุญาตจากเจ้าของสิทธิ์ — บันทึกจากคำยืนยันของผู้ดำเนินการ ยังไม่มีเอกสารประกอบ
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
๕. โธตกมาณวปัญหา ว่าด้วยปัญหาของโธตกมาณพ
๘๖(ท่านโธตกะทูลถาม ดังนี้) ข้าแต่พระผู้มีพระภาค ข้าพระองค์ขอทูลถามพระองค์ ขอพระองค์โปรดตรัสบอกปัญหานั้นแก่ข้าพระองค์ด้วยเถิด ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงแสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ ข้าพระองค์มุ่งหวังจะรับฟังพระวาจาของพระองค์อย่างยิ่ง บุคคลได้ฟังพระสุรเสียงของพระองค์แล้ว พึงศึกษาธรรมเป็นเหตุดับกิเลสเพื่อตน (๑) @เชิงอรรถ : @ ดูคำอธิบายในหน้า ๑๕๕-๑๗๖ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๐ หน้า : ๑๘} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จูฬนิทเทส [ปารายนวรรค] ๒. มาณวปัญหา ๕. โธตกมาณวปัญหา
๘๗(พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า โธตกะ) ถ้าเช่นนั้น เธอผู้มีปัญญารักษาตน มีสติ จงทำความเพียรในที่นี้แล บุคคลได้ฟังเสียงจากที่นี้แล้ว พึงศึกษาธรรมเป็นเหตุดับกิเลสเพื่อตน (๒)
๘๘(ท่านโธตกะทูลถามว่า) ข้าพระองค์ย่อมเห็นพระองค์ผู้ไม่มีเครื่องกังวล เป็นพราหมณ์ เสด็จจาริกอยู่ในเทวโลกและมนุษยโลก ข้าแต่พระองค์ผู้มีสมันตจักขุ ข้าพระองค์ขอนมัสการพระองค์นั้น ข้าแต่พระองค์ผู้สักกะ ขอพระองค์โปรดปลดเปลื้อง ข้าพระองค์จากความสงสัยทั้งหลายเถิด (๓)
๘๙(พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า) โธตกะ เราไม่สามารถปลดเปลื้องใครๆ ผู้มีความสงสัยในโลกได้ แต่เธอเมื่อรู้ทั่วถึงธรรมอันประเสริฐ ก็จะพึงข้ามโอฆะนี้ได้เองด้วยประการฉะนี้ (๔)
๙๐(ท่านโธตกะทูลถามว่า) ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐ ขอพระองค์ทรงพระกรุณาตรัสสอนวิเวกธรรม ที่ข้าพระองค์จะพึงรู้แจ้งได้ และโดยวิธีที่ข้าพระองค์ไม่ขัดข้องเหมือนอากาศ ข้าพระองค์จะพึงสงบอยู่ในที่นี้แล เป็นผู้ไม่ยึดอาศัย เที่ยวไปอยู่ (๕) {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๐ หน้า : ๑๙} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จูฬนิทเทส [ปารายนวรรค] ๒. มาณวปัญหา ๖. อุปสีวมาณวปัญหา
๙๑(พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า โธตกะ) บุคคลผู้รู้ชัดความสงบใดแล้ว มีสติ เที่ยวไปอยู่ พึงข้ามตัณหาที่ชื่อว่าวิสัตติกาในโลกได้ เราจักกล่าวความสงบนั้น ที่รู้ประจักษ์ด้วยตนเอง ในธรรมที่เราเห็นแล้ว แก่เธอ (๖)
๙๒(ท่านโธตกะทูลถามว่า) ข้าแต่พระองค์ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ ข้าพระองค์ชอบใจความสงบอันสูงสุดนั้น ที่บุคคลรู้ชัดแล้ว มีสติเที่ยวไปอยู่ พึงข้ามตัณหาที่ชื่อว่าวิสัตติกาในโลกได้ (๗)
๙๓(พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า โธตกะ) เธอรู้ชัดธรรมอย่างใดอย่างหนึ่ง ซึ่งเป็นธรรมชั้นสูง ชั้นต่ำและชั้นกลาง เธอรู้ชัดธรรมนั้นว่าเป็นเครื่องข้องในโลกแล้ว อย่าได้ก่อตัณหาเพื่อภพน้อยและภพใหญ่เลย (๘) โธตกมาณวปัญหาที่ ๕ จบ