๘. นาคปุปผิยเถราปทาน (๑๕๘)

|๑๖๐.๓๙| สุวจฺโฉ นาม นาเมน พฺราหฺมโณ มนฺตปารคู ปุรกฺขโต สสิสฺเสหิ วสติ ปพฺพตนฺตเร ฯ |๑๖๐.๔๐| ปทุมุตฺตโร นาม ชิโน อาหุตีนํ ปฏิคฺคโห มมุทฺธริตุกาโม โส อาคญฺฉิ มม สนฺติกํ ฯ |๑๖๐.๔๑| เวหายเส จงฺกมติ ทีโป ปชฺชลิเต ตถา หาสํ มมํ วิทิตฺวาน ปกฺกามิ ปาจินามุโข ฯ |๑๖๐.๔๒| ตญฺจ อจฺฉริยํ ทิสฺวา อพฺภูตํ โลมหํสนํ นาคปุปฺผํ คเหตฺวาน คตมคฺคมฺหิ โอกิรึ ฯ |๑๖๐.๔๓| สตสหสฺเส อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผํ โอกิรึ อหํ เตน จิตฺตปฺปสาเทน ทุคฺคตึ นูปปชฺชหํ ฯ |๑๖๐.๔๔| เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ราชา อาสึ มหารโถ สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ |๑๖๐.๔๕| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา นาคปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ นาคปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

(เราเป็น) พราหมณ์มีนามชื่อว่าสุวัจฉะ เป็นผู้รู้จบมนต์แวดล้อมด้วยพวก ศิษย์ของตน อยู่ ณ ระหว่างภูเขา พระชินเจ้าพระนามว่าปทุมุตระ ผู้ สมควรรับเครื่องบูชาพระองค์ทรงประสงค์จะรื้อถอน (ช่วยเหลือ) เรา จึงเสด็จมายังสำนักเรา เสด็จจงกรมอยู่บนเวหาส เหมือนประทีปอันโพลง ฉะนั้น ทรงทราบว่าเรายินดีแล้ว บ่ายพระพักตร์กลับไปทางทิศประจิม ก็เราได้เห็นความอัศจรรย์อันไม่เคยมี ขนพองสยองเกล้านั้นแล้ว ได้เก็บ เอาดอกสารภีไปโปรยลงที่ทางเสด็จไป ในกัลปที่แสนแต่กัลปนี้ เราโปรย ดอกไม้ใดด้วยจิตอันเลื่อมใสนั้น เราไม่เข้าถึงทุคติเลย ในกัลปที่ ๓๑ แต่กัลปนี้ เราได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิราช มีพระนามว่ามหารถะ สมบูรณ์ ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเรา ได้ทำเสร็จแล้ว ฉะนี้แล. ทราบว่า ท่านพระนาคปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ นาคปุปผิยเถราปทาน.