๔. กิลัญชทายกเถราปทาน (๒๓๔)

๒๓๖|๒๓๖.๑๔| ติวรายํ ปุเร รมฺเม นฬกาโร อหํ ตทา สิทฺธตฺเถ โลกปชฺโชเต ปสนฺนา ชนตา ตหึ ฯ |๒๓๖.๑๕| ปูชตฺถํ โลกนาถสฺส กิลญฺชํ ปริเยสติ พุทฺธปูชํ กโรนฺตานํ กิลญฺชํ อททํ อหํ ฯ |๒๓๖.๑๖| จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยํ กมฺมมกรึ ตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ กิลญฺชสฺส อิทํ ผลํ ฯ |๒๓๖.๑๗| สตฺตสตฺตติกปฺปมฺหิ ราชา อาสิ ชลนฺธโร สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ |๒๓๖.๑๘| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา กิลญฺชทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ กิลญฺชทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ