๘. อาลุวทายกเถราปทาน (๒๗๘)

|๒๘๐.๓๑| ปพฺพเต หิมวนฺตมฺหิ มหาสินฺธุ สุทสฺสโน ตตฺถทฺทสํ วีตราคํ สมฺปภาสํ สุทสฺสนํ ฯ |๒๘๐.๓๒| ปรโมปสเม ยุตฺตํ ทิสฺวา วิมฺหิตมานโส อาลุวํ ตสฺส ปาทาสึ ปสนฺโน เสหิ ปาณิหิ ฯ |๒๘๐.๓๓| เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ อาลุวมทาสหํ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ อาลุวสฺส อิทํ ผลํ ฯ |๒๘๐.๓๔| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อาลุวทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ อาลุวทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

มีแม่น้ำใหญ่อันสวยงามน่าดู อยู่ใกล้ภูเขาหิมวันต์ ที่ใกล้แม่น้ำนั้น เรา ได้เห็นพระอรหันต์ผู้ปราศจากราคะ มีรัศมีสุกใสน่าใคร่เห็น เราเห็นท่าน ประกอบในความสงบระงับอย่างยิ่งแล้ว มีใจชื่นบาน เลื่อมใส ได้ถวาย เหง้ามันแก่ท่านด้วยมือทั้งสองของตน ในกัลปที่ ๓๑ แต่กัลปนี้ เราได้ ถวายเหง้ามันใด ด้วยทานนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวาย เหง้ามัน คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระอาลุวทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ อาลุวทายกเถราปทาน.