๕. ปุปผาสนทายกเถราปทาน (๓๑๕)

|๓๑๗.๒๐| สุวณฺณวณฺณํ สมฺพุทฺธํ สตรํสีว ภาณุมํ อวิทูเรน คจฺฉนฺตํ สิทฺธตฺถํ อปราชิตํ ฯ |๓๑๗.๒๑| ตสฺส ปจฺจุคฺคมิตฺวาน ปเวเสตฺวาน อสฺสมํ ปุปฺผาสนํ มยา ทินฺนํ วิปฺปสนฺเนน เจตสา ฯ |๓๑๗.๒๒| อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวาน เวทชาโต ตทา อหํ พุทฺเธ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา กมฺมนฺตํ ปริณามยึ ฯ |๓๑๗.๒๓| ยํ เม อตฺถิ กตํ ปุญฺญํ สยมฺภุํ อปราชิตํ สพฺเพน เตน กุสเลน วิมโล โหมิ สาสเน ฯ |๓๑๗.๒๔| จตุนวุเต อิโต กปฺเป ปุปฺผาสนมทํ ตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุปฺผาสนสฺสิทํ ผลํ ฯ |๓๑๗.๒๕| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปุปฺผาสนทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ปุปฺผาสนทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

เราได้ต้อนรับพระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ ผู้ไม่ทรงแพ้อะไรๆ มีพระฉวีวรรณดังทองคำ พระรัศมีเปล่งปลั่งดังพระอาทิตย์ เสด็จดำเนิน อยู่ในที่ไม่ไกล เชิญเสด็จให้เข้ามายังอาศรมแล้ว ได้ถวายอาสนะดอกไม้ ด้วยใจอันผ่องใส ในกาลนั้น เราประนมกรอัญชลีแล้ว เกิดความปลื้มใจ ยังจิตให้เลื่อมใสในพระพุทธเจ้าแล้ว น้อมกรรมนั้นไปด้วยความปรารถนา ว่า บุญกุศลอันใดมีอยู่ ที่เราได้ทำกะพระสยัมภูผู้ไม่แพ้อะไรๆ ด้วย บุญกุศลทั้งปวงนั้น ขอเราจงเป็นผู้ปราศจากมลทินในศาสนา ในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เราได้ถวายอาสนะดอกไม้ในกาลนั้น ด้วยทานนั้น เราไม่ รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายอาสนะดอกไม้ คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระปุปผาสนทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ ปุปผาสนทายกเถราปทาน.