๒. ปุฬินปูชกเถราปทาน (๓๒๒)

๓๒๔|๓๒๔.๗| กกุธํ วิลสนฺตํว นิสภาชานิยํ ยถา โอสธีว วิโรจนฺตํ โอภาสนฺตํ นราสภํ ฯ |๓๒๔.๘| อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวาน อวนฺทึ สตฺถุโน อหํ สตฺถารํ ปริวณฺเณสึ สกกมฺเมน โตสยึ ฯ |๓๒๔.๙| สุสุทฺธํ ปุฬินํ คยฺหํ คตมคฺเค สโมกิรึ อุจฺฉงฺเคน คเหตฺวาน วิปสฺสิสฺส มเหสิโน ฯ |๓๒๔.๑๐| ตโต อุปฑฺฒปุฬินํ วิปฺปสนฺเนน เจตสา ทิวาวิหาเร โอสิญฺจึ ทิปทินฺทสฺส ตาทิโน ฯ |๓๒๔.๑๑| เอกนวุเต อิโต กปฺเป ปุฬินํ ยํ อสิญฺจิหํ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุฬินสฺส อิทํ ผลํ ฯ |๓๒๔.๑๒| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปุฬินปูชโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ปุฬินปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ