๔. ยัญญสามิกเถราปทาน (๓๒๔)

๓๒๖|๓๒๖.๑๗| ชาติยา สตฺตวสฺโสหํ อโหสึ มนฺตปารคู กุลวํสํ อธาเรสึ ยญฺโญ อุสฺสาปิโต มยา ฯ |๓๒๖.๑๘| จุลฺลาสีติสหสฺสานิ ปสู หญฺญนฺติ เม ตทา สารสฺมึ หิ อุปนีตานิ ยญฺญตฺถาย อุปฏฺฐิตา ฯ |๓๒๖.๑๙| อุกฺกามุโข ปหฏฺโฐว ขทิรงฺคารสนฺนิโภ อุทยนฺโตว สุริโย ปุณฺณมาเยว จนฺทิมา ฯ |๓๒๖.๒๐| สิทฺธตฺโถ สพฺพสิทฺธตฺโถ ติโลกมหิโตหิโต อุปคนฺตฺวาน สมฺพุทฺโธ อิทํ วจนมพฺรวิ ฯ |๓๒๖.๒๑| อหึสา สพฺพปาณานํ กุมาร มม รุจฺจติ เถยฺยา จ อติจารา จ มชฺชปานา จ อารติ ฯ |๓๒๖.๒๒| รติ จ สมจริยาย พาหุสจฺจํ กตญฺญุตา ทิฏฺเฐ ธมฺเม ปรตฺถ จ ธมฺมา เอเต ปสํสิยา ฯ |๓๒๖.๒๓| เอเต ธมฺเม ภาวยิตฺวา สพฺพสตฺตหิเต รโต พุทฺเธ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา ภาเวหิ มคฺคมุตฺตมํ ฯ |๓๒๖.๒๔| อิทํ วตฺวาน สพฺพญฺญู โลกเชฏฺโฐ นราสโภ มเมวํ อนุสาสิตฺวา เวหาสํ อุคฺคโต คโต ฯ |๓๒๖.๒๕| ปุพฺเพ จิตฺตํ วิโสเธตฺวา ปจฺฉา จิตฺตํ ปสาทยึ เตน จิตฺตปฺปสาเทน ตุสิตํ อุปปชฺชหํ ฯ |๓๒๖.๒๖| จตุนวุเต อิโต กปฺเป ยทา จิตฺตํ ปสาทยึ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธสญฺญายิทํ ผลํ ฯ |๓๒๖.๒๗| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ยญฺญสามิโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ยญฺญสามิกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ