Kiṁphalajātaka

The Tree Named What-fruit

“When near a village.”—This was told by the Master while at Jetavana, about a lay brother who was skilled in the knowledge of fruits. It appears that a certain squire of Savatthi had invited the Brotherhood with the Buddha at their head, and had seated them in his pleasaunce, where they were regaled with rice-gruel and cakes. Afterwards he bade his gardener go round with the Brethren and give mangoes and other kinds of fruits to their Reverences. In obedience to orders, the man walked about the grounds with the Brethren, and could tell by a single glance up at the tree what fruit was green, what nearly ripe, and what quite ripe, and so on. And what he said was always found true. So the Brethren came to the Buddha and mentioned how expert the gardener was, and how, whilst himself standing on the ground, he could accurately tell the condition of the hanging fruit. “Brethren,” said the Master, “this gardener is not the only one who has had knowledge of fruits. A like knowledge was shewn by the wise and good of former days also.” And so saying, he told this story of the past.

ยังไม่ได้นำเข้าตัวบทของหมวดนี้ — ระยะแรกนำเข้า ทีฆนิกาย และ มัชฌิมนิกาย

แหล่งที่มา

SuttaCentral · ดึงข้อมูลเมื่อ 2026-08-07 · ja54

ฉบับที่ใช้

Mahāsaṅgīti Tipiṭaka Buddhavasse 2500 — CC0-1.0

English translation — Bhikkhu Sujato — CC0-1.0

สิทธิ์การใช้งาน

CC0 1.0 — สาธารณสมบัติ (ตรวจสอบแล้ว) · แสดงที่มาแม้สัญญาอนุญาตไม่บังคับ

หน้านี้แสดงเฉพาะโครงสร้างและชื่อเรื่อง ยังไม่มีตัวบท

ฉบับที่ยังไม่เปิดใช้

ฉบับสยามรัฐ (Thai) — ยังไม่ยืนยันสิทธิ์ — ยังไม่เผยแพร่ตัวบท