อังคุตตรนิกาย อัฏฐกนิบาต ปัณณาสก์ มหาวรรคที่ ๒ ๖. ทูตสูตร

ทูตสูตรที่ ๖ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้.

บทว่า ทูเตยฺยํ ได้แก่ ทูตกรรม กรรมคือความเป็นทูต.

บทว่า คนฺตุมหรติ ความว่า ภิกษุควรจะทรงสาส์นแสดงความเป็นทูตนั้นนำไปมอบให้.

บทว่า โสตา ได้แก่ รับฟังผู้ที่ตนมอบสาส์นให้.

บทว่า สาเวตา ได้แก่ ภิกษุเรียนสาส์นนั้นแล้วทบทวนว่า ท่านอ่านสาส์นชื่อนี้แล้ว.

บทว่า อุคฺคเหตา ได้แก่ รับเอาด้วยดี.

บทว่า ธาเรตา ได้แก่ ทรงจำไว้ด้วยดี.

บทว่า วิญฺญาตา ได้แก่ รู้ความหมายแห่งสิ่งที่เป็นประโยชน์และไม่เป็นประโยชน์.

บทว่า วิญฺญาเปตา ได้แก่ ให้ผู้อื่นรู้แจ้ง (ความหมายนั้น).

บทว่า สหิตาสหิตสฺส ความว่า เป็นผู้ฉลาดต่อประโยชน์เกื้อกูล และมิใช่ประโยชน์เกื้อกูลอย่างนี้ว่า นี้เป็นประโยชน์เกื้อกูล นี้มิใช่ประโยชน์เกื้อกูล คือเป็นผู้เฉียบแหลมในข้อที่ดำเนินได้และข้อที่ดำเนินไม่ได้ เมื่อจะบอกสาส์น กำหนดแต่สิ่งที่มีประโยชน์เกื้อกูลแล้วจึงบอก.

บทว่า น พฺยาธติ ได้แก่ ย่อมไม่หวั่นไหว ไม่หวาดกลัว.

บทว่า อสนฺทิฏฺฐํ ได้แก่ หมดความสนเท่ห์ ปราศจากความสงสัย.

บทว่า ปุจฺฉิโต ความว่า ถูกเขาซักถามเพื่อต้องการทราบปัญหาว่าเป็นอย่างไร?

จบอรรถกถาทูตสูตรที่ ๖ -----------------------------------------------------