Section ๔

ในพระราชบัญญัตินี้ “รถ”หมายความว่า รถยนต์ รถจักรยานยนต์ รถพ่วง รถบดถนนรถแทรกเตอร์ และรถอื่นตามที่กำหนดในกฎกระทรวง “รถยนต์”หมายความว่ารถยนต์สาธารณะรถยนต์บริการ และรถยนต์ส่วนบุคคล “รถยนต์สาธารณะ”หมายความว่า

(๑) รถยนต์รับจ้างระหว่างจังหวัด ซึ่งได้แก่รถยนต์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารไม่เกิน เจ็ดคนที่ใช้รับจ้างระหว่างจังหวัด โดยรับส่งคนโดยสารได้เฉพาะที่นายทะเบียนกำหนด

(๒) รถยนต์รับจ้าง ซึ่ ได้แก่รถยนต์รับจ้างบรรทุกคนโดยสารไม่เกินเจ็ดคนหรือ รถยนต์สาธารณะอื่นนอกจากรถยนต์โดยสารประจำทาง “รถยนต์บริการ” หมายความว่า รถยนต์บรรทุ คนโดยสารหรือให้เช่าซึ่งบรรทุกคน โดยสารไม่เกินเจ็ดคน ดังต่อไปนี้

(๑) รถยนต์บริการธุรกิจซึ่งได้แก่รถยนต์ที่ใช้บรรทุกคนโดยสารระหว่างท่าอากาศ ยานท่าเรือเดินทะเล สถานีขนส่งหรือสถานีรถไฟกับโรงแรมที่พักอาศัย ที่ทำการของผู้โดยสาร หรือที่ ทำการของผู้บริการธุรกิจนั้น

(๒) รถยนต์บริการทัศนาจรซึ่งได้แก่รถยนต์ที่ผู้ประกอบธุรกิจเกี่ยวกับการท่องเที่ยว ใช้รับส่งคนโดยสารเพื่อการท่องเที่ยว

(๓) รถยนต์บริการให้เช่า ซึ่งได้แก่รถยนต์ที่จัดไว้ให้เช่าซึ่งมิใช่เป็นการเช่าเพื่อนำไป รับจ้างบรรทุกคนโดยสารหรือสิ่งของ “รถยนต์ส่วนบุคคล”๒ หมายความว่ รถยนต์นั่งส่วนบุคคลและรถยนต์บรรทุกส่วน บุคคลซึ่งมิได้ใช้ประกอบการขนส่งตามกฎหมายว่าด้วยการขนส่งทางบก “รถจักรยานยนต์”หมายความว่ารถที่เดินด้วยกำลังเครื่องยนต์หรือกำลังไฟฟ้าและ มีล้อไม่เกินสองล้อ ถ้ามีพ่วงข้างมีล้อเพิ่มอีกไม่เกินหนึ่งล้อ และให้หมายความรวมถึงรถจักรยานที่ติด เครื่องยนต์ด้วย มาตรา ๔นิยามคำว่า “รถยนต์ส่วนบุคคล”แก้ไขเพิ่มเติมโดยพระราชบัญญัติรถยนต์ (ฉบับที่ ๑๗)พ.ศ. ๒๕๕๗ “รถจักรยานยนต์ส่วนบุคคล”๓ หมายความว่า รถจักรยานยนต์ที่มิได้ใช้รับจ้าง บรรทุกคนโดยสาร “รถจักรยานยนต์สาธารณะ”๔ หมายความว่ารถจักรยานยนต์ที่ใช้รับจ้างบรรทุกคน โดยสารแต่ไม่หมายรวมถึงรถจักรยานยนต์ที่มีพ่วงข้างและรถจัรยานที่ติดเครื่องยนต์ “รถพ่วง”หมายความว่ารถที่เคลื่อนที่ไปโดยใช้รถอื่นลากจูง “รถบดถนน”หมายความว่า รถที่ใช้ในการบดอัดวัสดุบนพื้นให้แน่น และมี เครื่องยนต์ขับเคลื่อนในตัวเอง หรือใช้รถอื่นลากจูง “รถแทรกเตอร์”หมายความว่ารถที่มีล้อหรือสายพาน และมีเครื่องยนต์ขับเคลื่อน ในตัวเอง เป็นเครื่องจักรกลขั้นพื้นฐานในงานที่เกี่ยวกับการขุด ตักดันหรือฉุดลาก เป็นต้น หรือ รถยนต์สำหรับลากจูงซึ่งมิได้ใช้ประกอบการขนส่งส่วนบุคคลตามกฎหมายว่าด้วยการขนส่งทางบก “เจ้าของรถ”หมายความรวมถึงผู้มีรถไว้ในครอบครองด้วย “ผู้ตรวจการ”๕ หมายความว่า ข้าราชการสังกัดกรมการขนส่งทางบก ซึ่ง รัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคมแต่งตั้งให้เป็ผู้ตรวจการตามพระราชบัญญัตินี้ “นายทะเบียน”๖ หมายความว่า ข้าราชการซึ่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงคมนาคม แต่งตั้งให้เป็นนายทะเบียน “อธิบดี”๗ หมายความว่าอธิบดีกรมการขนส่งทางบก “รัฐมนตรี”หมายความว่ารัฐมนตรีผู้รักษาการตามพระราชบัญญัตินี้ [คำว่า “รถยนต์”“รถจักรยานยนต์”และ“เครื่องยนต์”แก้ไขเพิ่มเติมโดยมาตรา ๓แห่งพระราชบัญญัติรถยนต์ (ฉบับที่ ๑๒)พ.ศ. ๒๕๔๖]