ข้อ ๑๑ โรงแรมตั้งแต่สี่ชั้นขึ้นไป หรือสำมชั้นและมีดำดฟ้ำเหนือชั้นที่สำมที่มีพื้นที่เกิน ๑๖ ตำรำงเมตร ต้องมีบันไดหนีไฟจำกชั้นสูงสุดหรือดำดฟ้ำสู่พื้นดินอย่ำงน้อย ๒ บันได ตั้งอยู่ในที่ ที่บุคคลไม่ว่ำจะอยู่ ณ จุดใดของอำคำรสำมำรถมำถึงบันไดหนีไฟได้โดยสะดวก บันไดหนีไฟตำมวรรคหนึ่งต้องมีระยะห่ำงกันไม่น้อยกว่ำครึ่งหนึ่งของเส้นทแยงมุมที่ยำวที่สุด ของอำคำรโดยวัดเป็นเส้นตรงระหว่ำงบันไดหนีไฟ และต้องมีระยะห่ำงกันไม่เกิน ๖๐.๐๐ เมตร เมื่อวัด ตำมแนวทำงเดิน บันไดหลักของโรงแรมที่มีลักษณะของบันไดหนีไฟตำมวรรคหนึ่ง สำมำรถนำมำเป็นบันไดหนีไฟก็ได้ ระบบบันไดหนีไฟต้องแสดงรายการคำนวณให้เห็นว่ำสำมำรถใช้ลำเลียงบุคคลทั้งหมดในอำคำร ออกนอกอำคำรได้ภำยใน ๑ ชั่วโมง

The citation link pins the edition with ?v=2566 — if an amended edition is ingested one day, this link keeps pointing at this one

This is the text as promulgated in the Royal Gazette in the year shown, not a consolidated edition. Sections later amended, added or repealed are not reflected — current enforcement status has not been checked.

Where this text comes from

สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา · ตัวบทกฎหมายที่ประกาศในราชกิจจานุเบกษา — การพิจารณาของผู้ดำเนินการ (ไม่ใช่สัญญาอนุญาต ไม่ใช่ความเห็นที่ปรึกษากฎหมาย) · sha256:b1e9a7dc4bd1 · 2026-08-23

กฎกระทรวงกำหนดลักษณะและระบบความปลอดภัยของอาคารที่ใช้ประกอบธุรกิจโรงแรม พ.ศ. 2566 Section ๑๑