สังยุตตนิกาย สคาถวรรค พราหมณสังยุตต์ อรหันตวรรคที่ ๑ สุทธิกสูตรที่ ๗

ในสุทธิสูตรที่ ๗ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้ :-

บทว่า สุทฺธิกภารทฺวาโช ได้แก่ พราหมณ์แม้นี้ก็ชื่อว่าภารทวาชะเหมือนกัน แต่เพราะเขาถามปัญหาที่หมดจด พระสังคีติกาจารย์จึงกล่าวอย่างนั้น.

บทว่า สีลวาปิ ตโป กรํ ความว่า แม้เขาสมบูรณ์ด้วยศีล ก็ยังบำเพ็ญตบะอยู่.

ในบทว่า วิชฺชาจรณสมฺปนฺโน นี้ บทว่า วิชฺชา ได้แก่ เวท ๓.

บทว่า จรณํ ได้แก่ ธรรมเนียมของตระกูล.

ด้วยคำว่า โส สุชฺฌติ น อญฺญา อิตรา ปชา ท่านกล่าวว่า พราหมณ์นั้นได้วิชชา ๓ ย่อมบริสุทธิ์ แต่หมู่สัตว์ที่นับว่าไม่มีความรู้ ย่อมไม่บริสุทธิ์.

บทว่า พหุมฺปิ ปลํป ชปฺปํ ความว่า กล่าวถ้อยคำแม้มาก. อธิบายว่า กล่าวแม้ตั้งพันคำว่า พราหมณ์เท่านั้นบริสุทธิ์.

บทว่า อนฺโตกสมฺพุ ความว่า เป็นผู้เน่าด้วยความเน่าคือกิเลสในภายใน.

บทว่า สงฺกิลิฏฺโฐ ความว่า ประกอบด้วยกายกรรมเป็นต้นที่เศร้าหมอง.