๑

ทุติยอาฆาตสูตรที่ ๑๐ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้.

บทว่า อาฆาตปฏิวินยา ได้แก่ เหตุแห่งการกำจัดความอาฆาต.

บทว่า ตํ กุเตตฺถ ลพฺภา ความว่า เราจะพึงได้ในบุคคลนี้แต่ไหน คือ เราสามารถจะได้ด้วยเหตุไรว่า การประพฤติไม่เป็นประโยชน์นั้นอย่าได้มีแล้วดังนี้. อธิบายว่า บุคคลคิดอย่างนี้ว่า ธรรมดาคนอื่นจะทำความฉิบหายแก่คนอื่นตามความชอบใจของตน ดังนี้แล้วกำจัดความอาฆาตเสียได้.

อีกอย่างหนึ่ง หากเราพึงทำความโกรธตอบ การทำโกรธนั้นเราจะพึงได้ในบุคคลนี้แต่ไหน. อธิบายว่า เราสามารถจะได้ด้วยเหตุไร.

ปาฐะว่า ตํ กุโต ลาภา ดังนี้ก็มี.

ความว่า หากเราพึงทำความโกรธในบุคคลนี้ ในการทำความโกรธของเรานั้น จะพึงได้อะไรแต่ไหน. อธิบายว่า ชื่อว่าจะพึงได้อะไรมา.

บทว่า ตํ ในอารมณ์ เป็นเพียงนิบาตเท่านั้น.

จบอรรถกถาทุติยอาฆาตสูตรที่ ๑๐ -----------------------------------------------------