๑๐. อุปาทานิยธัมมสูตร

“ภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงธรรมที่เกื้อกูลแก่อุปาทานและอุปาทาน เธอทั้งหลายจงฟัง ธรรมที่เกื้อกูลแก่อุปาทาน เป็นอย่างไร และอุปาทาน เป็นอย่างไร คือ รูปที่พึงรู้แจ้งทางตาที่น่าปรารถนา น่าใคร่ น่าพอใจ ชวนให้รัก ชักให้ใคร่ พาใจให้กำหนัดมีอยู่ เหล่านี้เราเรียกว่า ธรรมที่เกื้อกูลแก่อุปาทาน ฉันทราคะในรูปนั้นชื่อว่าอุปาทาน ฯลฯ รสที่พึงรู้แจ้งทางลิ้น ฯลฯ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๑๘ หน้า : ๑๔๘} พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สฬายตนวรรค [๑. สฬายตนสังยุต] ๓. ตติยปัณณาสก์ ๒. โลกกามคุณวรรค รวมพระสูตรที่มีในวรรค ธรรมารมณ์ที่พึงรู้แจ้งทางใจที่น่าปรารถนา น่าใคร่ น่าพอใจ ชวนให้รัก ชักให้ใคร่ พาใจให้กำหนัดมีอยู่ เหล่านี้เราเรียกว่า ธรรมที่เกื้อกูลแก่อุปาทาน ฉันทราคะในธรรมารมณ์นั้นชื่อว่าอุปาทาน” อุปาทานิยธัมมสูตรที่ ๑๐ จบ โลกกามคุณวรรคที่ ๒ จบ รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ ๑. ปฐมมารปาสสูตร ๒. ทุติยมารปาสสูตร ๓. โลกันตคมนสูตร ๔. กามคุณสูตร ๕. สักกปัญหสูตร ๖. ปัญจสิขสูตร ๗. สารีปุตตสัทธิวิหาริกสูตร ๘. ราหุโลวาทสูตร ๙. สัญโญชนิยธัมมสูตร ๑๐. อุปาทานิยธัมมสูตร {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๑๘ หน้า : ๑๔๙}