๘. ภิทุรสูตร
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อิติวุตตกะ [๓. ติกนิบาต] ๓. ตติยวรรค ๘. ภิทุรสูตร ๘. ภิทุรสูตร ว่าด้วยสิ่งที่ต้องแตกสลายไปเป็นธรรมดา
แท้จริง พระสูตรนี้ พระผู้มีพระภาคตรัสไว้แล้ว พระสูตรนี้ พระอรหันต์ กล่าวไว้แล้ว ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้ “ภิกษุทั้งหลาย ร่างกายนี้ต้องแตกสลายไป วิญญาณ มีความเสื่อมไปเป็น ธรรมดา อุปธิทั้งหมด ล้วนไม่เที่ยง เป็นทุกข์ มีความแปรผันเป็นธรรมดา” พระผู้มีพระภาคได้ตรัสเนื้อความดังกล่าวมานี้แล้ว ในพระสูตรนั้น จึงตรัส คาถาประพันธ์ดังนี้ว่า บุคคลรู้ว่าร่างกายนี้ต้องแตกสลายไป และวิญญาณก็ต้องเสื่อมไป เห็นภัยในอุปธิทั้งหลายแล้ว ย่อมล่วงพ้นความเกิด และความตายได้ บรรลุถึงธรรมเป็นที่สงบอย่างยิ่งแล้ว ชื่อว่าอบรมตนได้แล้ว รอคอยอยู่แต่เวลาเท่านั้น แม้เนื้อความนี้ พระผู้มีพระภาคก็ตรัสไว้แล้ว ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้แล ภิทุรสูตรที่ ๘ จบ @เชิงอรรถ : @ วิญญาณ หมายถึงจิต ๓ ระดับ (จิตระดับกามาวจรภูมิ จิตระดับรูปาวจรภูมิ จิตระดับอรูปาวจรภูมิ @(ขุ.อิติ.อ. ๗๗/๒๗๗) @ อุปธิทั้งหมด หมายถึงขันธ์ ๕ กิเลส อภิสังขาร (กรรม) และกามคุณ ๕ (ขุ.อิติ.อ. ๗๗/๒๗๗) @ รอคอยอยู่แต่เวลาเท่านั้น หมายถึงรอคอยเวลาดับขันธปรินิพพาน (ขุ.อิติ.อ. ๗๗/๒๗๘) {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๕ หน้า : ๔๓๘}