๓. โสภิตเถรคาถา
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ
๓. โสภิตเถรคาถา ภาษิตของพระโสภิตเถระ ทราบว่า ท่านพระโสภิตเถระ เมื่อเปล่งอุทาน จึงได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า
เราเป็นภิกษุ มีสติ มีปัญญา บำเพ็ญเพียรอย่างแรงกล้า ระลึกชาติก่อนได้ ๕๐๐ กัปเพียงคืนเดียว
เราเจริญสติปัฏฐาน ๔ โพชฌงค์ ๗ มรรค ๘ ระลึกชาติก่อนได้ ๕๐๐ กัป เพียงคืนเดียว @เชิงอรรถ : @ สติปัฏฐาน ๔ หมายถึงที่ตั้งของสติ ๔ ประการ คือ @(๑) กายานุปัสสนาสติปัฏฐาน สติกำหนดพิจารณากายเป็นอารมณ์ @(๒) เวทนานุปัสสนาสติปัฏฐาน สติกำหนดพิจารณาเวทนาเป็นอารมณ์ @(๓) จิตตานุปัสสนาสติปัฏฐาน สติกำหนดพิจารณาจิตเป็นอารมณ์ @(๔) ธัมมานุปัสสนาสติปัฏฐาน สติกำหนดพิจารณาธรรมเป็นอารมณ์. @(ที.ม. ๑๐/๓๗๓/๒๔๘) @โพชฌงค์ ๗ ธรรมที่เป็นองค์แห่งการตรัสรู้ ๗ ประการ คือ @(๑) สติ ความระลึกได้ (๒) ธัมมวิจยะ ความเฟ้นธรรม @(๓) วิริยะ ความเพียร (๔) ปีติ ความอิ่มใจ @(๕) ปัสสัทธิ ความสงบกายสงบใจ (๖) สมาธิ ความตั้งใจมั่น @(๗) อุเบกขา ความมีใจเป็นกลางเพราะเห็นตามความเป็นจริง @(ที.ป. ๑๑/๓๕๗/๒๕๘) @มรรค ๘ ทางมีองค์แปดประการอันประเสริฐ คือ @(๑) สัมมาทิฏฐิ เห็นชอบ (๒) สัมมาสังกัปปะ ดำริชอบ @(๓) สัมมาวาจา เจรจาชอบ (๔) สัมมากัมมันตะ การกระทำชอบ @(๕) สัมมาอาชีวะ เลี้ยงชีวิตชอบ (๖) สัมมาวายาม พยายามชอบ @(๗) สัมมาสติ ระลึกชอบ (๘) สัมมาสมาธิ ตั้งจิตมั่นชอบ @(ที.ม. ๑๐/๔๐๒/๒๖๖) {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๓๕๘}