๒. ลกุณฏกเถรคาถา

ภัททิยภิกษุอยู่ ณ อัมพาฏการามอันสวยงามในชัฏแห่งป่า ได้ถอนตัณหา พร้อมทั้งรากขึ้นแล้ว เป็นผู้เจริญด้วยคุณมีศีลเป็นต้น เพ่งฌานอยู่ใน ไพรสณฑ์นี้ กามโภคีบุคคลบางพวกย่อมยินดีด้วยเสียงตะโพน เสียง พิณและบัณเฑาะว์ แต่ความยินดีของพวกเขานั้นไม่ประเสริฐ ไม่ ประกอบด้วยประโยชน์ ส่วนเรายินดีแล้วในคำสอนของพระพุทธเจ้า อยู่ที่โคนไม้ ก็พระพุทธเจ้าได้ประทานพรแก่เรา เรารับพรนั้น แล้ว ถือเอากายคตาสติอันโลกทั้งปวงพึงเจริญเป็นนิตย์ ชนเหล่า ใดถือรูปร่างเราเป็นประมาณ และถือเสียงเราเป็นประมาณ ชน เหล่านั้นตกอยู่ในอำนาจฉันทราคะ ย่อมไม่รู้จักเรา คนพาลถูก กิเลสกั้นไว้รอบด้าน ย่อมไม่รู้ทั้งภายใน ไม่เห็นทั้งภายนอกย่อม ลอยไปตามเสียง แม้บุคคลผู้เห็นผลภายนอก ไม่รู้ภายใน แต่ เห็นภายนอก ก็ลอยไปตามเสียง ส่วนผู้ใดมีความเห็นไม่ถูกกั้น ย่อมรู้ชัดทั้งภายใน ทั้งเห็นแจ้งภายนอก ผู้นั้นย่อมไม่ลอยไป ตามเสียง.

|๓๖๒.๔๖๖| ๒ ปเร อมฺพาฏการาเม วนสณฺฑมฺหิ ภทฺทิโย สมูลํ ตณฺหํ อพฺพุยฺห ตตฺถ ภทฺโท ฌิยายติ ฯ |๓๖๒.๔๖๗| รมนฺเตเก มุทิงฺเคหิ วีณาหิ ปณเวหิ จ อหญฺจ รุกฺขมูลสฺมึ รโต พุทฺธสฺส สาสเน ฯ |๓๖๒.๔๖๘| พุทฺโธ จ เม วรํ ทชฺชา โส จ ลพฺเภถ เม วโร คเณฺหหํ สพฺพโลกสฺส นิจฺจํ กายคตาสตึ ฯ |๓๖๒.๔๖๙| เย มํ รูเปน ปามึสุ เย จ โฆเสน อนฺวคู ฉนฺทราควสูเปตา น มํ ชานนฺติ เต ชนา ฯ |๓๖๒.๔๗๐| อชฺฌตฺตญฺจ น ชานาติ พหิทฺธา จ น ปสฺสติ สมนฺตาวรโณ พาโล ส เว โฆเสน วุยฺหติ ฯ |๓๖๒.๔๗๑| อชฺฌตฺตญฺจ น ชานาติ พหิทฺธา จ วิปสฺสติ พหิทฺธาผลทสฺสาวี โสปิ โฆเสน วุยฺหติ ฯ |๓๖๒.๔๗๒| อชฺฌตฺตญฺจ ปชานาติ พหิทฺธา จ วิปสฺสติ อนาวรณทสฺสาวี น โส โฆเสน วุยฺหตีติ ฯ ลกุณฺฏโก เถโร ฯ