๒. วาสิฏฐีเถรีคาถา

เราอึดอัดเพราะความโศกถึงบุตร มีจิตฟุ้งซ่าน ไม่มีความรู้สึก เปลือย กายและสยายผมร้องไห้เที่ยวไปในที่ต่างๆ เราได้เที่ยวไปในถนน กอง- หยากเยื่อ ในป่าช้า ในตรอกใหญ่ และตรอกน้อย อดๆ อยากๆ ตลอด ๓ ปี ภายหลังได้พบพระสุคตผู้ฝึกบุคคลที่ยังไม่ได้ฝึกตน ตรัสรู้ ด้วยพระองค์เอง หาภัยมิได้ กำลังเสด็จไปสู่พระนครมิถิลา กลับได้สติ แล้วเข้าไปถวายบังคม พระองค์ได้ทรงแสดงธรรมแก่เรา ด้วยความ อนุเคราะห์ เราฟังธรรมของพระองค์แล้ว ออกบวชเป็นบรรพชิต เพียรพยายามในคำสอนของพระองค์ ได้ทำให้แจ้งซึ่งธรรมอันปลอดโปร่ง เราตัดความโศกทั้งปวงได้แล้ว ละความโศกอันมีอรหัตผลเป็นที่สุดได้ แล้ว เพราะเรากำหนดรู้ที่ตั้งและเหตุเกิดแห่งความโศกทั้งหลาย.

๒ |๔๕๒.๑๓๓| ปุตฺตโสเกนหํ อฏฺฏา ขิตฺตจิตฺตา วิสญฺญินี นคฺคา ปกิณฺณเกสี จ โรทํ เตน วิจาริหํ ฯ |๔๕๒.๑๓๔| วีถิสงฺการกูเฏสุ สุสาเน รถิยาสุ จ อจรึ ตีณิ วสฺสานิ ขุปฺปิปาสาสมปฺปิตา ฯ |๔๕๒.๑๓๕| อถทฺทสามิ สุคตํ นครํ มิถิลํ คตํ อทนฺตานํ ทเมตารํ สมฺพุทฺธํ อกุโตภยํ ฯ |๔๕๒.๑๓๖| สํ จิตฺตํ ปฏิลทฺธาน วนฺทิตฺวาน อุปาวิสึ โส เม ธมฺมมเทเสสิ อนุกมฺปาย โคตโม ฯ |๔๕๒.๑๓๗| ตสฺส ธมฺมํ สุณิตฺวาน ปพฺพชึ อนคาริยํ ยุญฺชนฺตี สตฺถุ วจเน สจฺฉากาสึ ปทํ สิวํ ฯ |๔๕๒.๑๓๘| สพฺเพ โสกา สมุจฺฉินฺนา ปหีนา เอตทนฺติกา ปริญฺญาตา หิ เม วตฺถู ยโต โสกาน สมฺภโว ฯ วาสิฏฺฐี ฯ