๔. สุชาตาเถรีคาถา

เมื่อเราเป็นฆราวาส ได้ตกแต่งร่างกาย นุ่งห่มผ้าอันงาม ทัดทรงดอกไม้ ลูบไล้ด้วยจุรณจันทน์ ปกคลุมด้วยอาภรณ์ทั้งปวง ห้อมล้อมด้วยหมู่นาง ทาสี ให้หมู่นางทาสีถือเอาข้าวน้ำ ของเคี้ยว ของบริโภคไม่น้อย ออกจากเรือนไปสู่อุทยาน รื่นรมย์ชมเชยเล่นอยู่ในสวนนั้นแล้ว มาสู่ เรือนของตน เข้าสู่ทักขีวิหาร ในป่าอัญชนวันใกล้เมืองสาเกต ได้พบ พระพุทธเจ้าผู้เป็นแสงสว่างของโลกแล้ว เข้าไปถวายบังคม พระองค์ ผู้มีพระจักษุได้ทรงแสดงธรรมแก่เราด้วยความทรงอนุเคราะห์ และเรา ได้ฟังพระธรรมของพระองค์ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่แล้ว ได้ตรัสรู้ของ จริง ได้บรรลุอมตธรรมอันปราศจากธุลีในที่นั้นนั่นเอง เราได้รู้แจ้ง พระสัทธรรมแล้ว ได้บรรพชาในพระธรรมวินัย ได้บรรลุวิชชา ๓ แล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าไม่เปล่าจากประโยชน์.

|๔๕๔.๑๔๕| ๔ อลงฺกตา สุวสนา มาลินี จนฺทโนกฺขิตา สพฺพาภรณสญฺฉนฺนา ทาสีคณปุรกฺขตา ฯ |๔๕๔.๑๔๖| อนฺนํ ปานํ จ อาทาย ขชฺชํ โภชฺชํ อนปฺปกํ เคหโต นิกฺขมิตฺวาน อุยฺยานมภิหารยึ ฯ |๔๕๔.๑๔๗| ตตฺถ รมิตฺวา กีฬิตฺวา อาคจฺฉนฺตี สกํ ฆรํ วิหารํ ทกฺขึ ปาวิสึ สาเกเต อญฺชนํ วนํ ฯ |๔๕๔.๑๔๘| ทิสฺวาน โลกปชฺโชตํ วนฺทิตฺวาน อุปาวิสึ โส เม ธมฺมมเทเสสิ อนุกมฺปาย จกฺขุมา ฯ |๔๕๔.๑๔๙| สุตฺวา จ โข มเหสิสฺส สจฺจํ สมฺปฏิวิชฺฌหํ ตตฺเถว วิรชํ ธมฺมํ ผุสยึ อมตํ ปทํ ฯ |๔๕๔.๑๕๐| ตโต วิญฺญาตสทฺธมฺมา ปพฺพชึ อนคาริยํ ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา อโมฆํ พุทฺธสาสนํ ฯ สุชาตา ฯ