๓. กุนตินีชาดก

ข้าพระองค์ได้อาศัยอยู่ในพระราชนิเวศน์ของพระองค์ ได้รับสักการะอยู่เนืองนิตย์ บัดนี้ พระองค์ได้ทรงก่อเหตุแห่งความเสียใจให้แก่ข้าพระองค์ ข้าแต่มหาราช เอาเถิด ข้าพระองค์จะลาไปยังป่าหิมพานต์ (พระราชาโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงตรัสว่า)

ผู้ใดรู้กรรมชั่วร้ายที่คนอื่นทำแก่ตน และรู้กรรมชั่วร้ายที่ตนทำตอบแก่เขา เวรของผู้นั้นย่อมระงับไปด้วยเหตุเพียงเท่านี้ แม่นกกระเรียน เพราะฉะนั้น เธอจงอยู่เถิด อย่าไปเลย (นางนกระเรียนได้ฟังดังนั้น จึงกราบทูลว่า)

มิตรภาพของผู้ประทุษร้ายและของผู้ถูกประทุษร้าย ย่อมสมานกันไม่ได้อีก ใจไม่อนุญาตให้อยู่ ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นจอมทัพ ข้าพระองค์จักไป {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๗ หน้า : ๑๙๑} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก [๔. จตุกกนิบาต] ๕. จูฬกุณาลวรรค ๔. อัมพชาดก (๓๔๔) (พระราชาโพธิสัตว์ตรัสว่า)

มิตรภาพของผู้ประทุษร้ายและของผู้ถูกประทุษร้าย พวกที่เป็นนักปราชญ์ย่อมสมานกันได้อีก แต่พวกที่โง่เขลาย่อมสมานกันไม่ได้ แม่นกกระเรียน เธอจงอยู่เถิด อย่าไปเลย กุนตินีชาดกที่ ๓ จบ