๑. โสภิตเถราปทาน (๑๓๑)

พระชินเจ้าพระนามว่าปทุมุตระเชษฐบุรุษของโลก ประเสริฐกว่านระ ทรง แสดงอมตบทแก่หมู่ชนเป็นอันมาก เวลานั้นเราได้ฟังพระดำรัสอาสภิวาจา ที่พระองค์เปล่งแล้ว ประนมกรอัญชลี เป็นผู้มีใจเป็นอารมณ์เดียว (กล่าวว่า) สมุทรเลิศกว่าทะเลทั้งหลาย เขา สุเมรุประเสริฐกว่าเขาทั้งหลาย เป็นที่สั่งสมหิน ฉันใด ชนเหล่าใด ย่อมเป็นไปตามอำนาจจิต ชน เหล่านั้นย่อมไม่เข้าถึงเสี้ยวแห่ง พระพุทธญาณ ฉันนั้น พระพุทธเจ้าทรงเป็นฤาษีประกอบด้วยพระกรุณาทรงหยุดการแสดงธรรม ประทับนั่งในท่ามกลางสงฆ์แล้ว ได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า ผู้ใดสรร- เสริญญาณใน (ของ) พระพุทธเจ้าผู้นำของโลก ผู้นั้นจะต้องไม่ไปสู่ทุคติ ตลอดแสนกัลป ผู้นั้นจักเผากิเลสทั้งหลายได้แล้วจักเป็นผู้มีอารมณ์เดียว มีจิตมั่นคง จักได้เป็นสาวกของพระศาสดา มีนามชื่อว่าโสภิตะ เราเผา กิเลสได้แล้ว ถอนภพขึ้นได้หมดแล้ว วิชชา ๓ เราบรรลุแล้ว พระพุทธ- ศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ในกัลปที่ ๕๐,๐๐๐ แต่กัลปนี้ ได้มีพระเจ้า จักรพรรดิ ๗ พระองค์ ทรงพระนามว่าสมุคคตะ สมบูรณ์ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีพลมาก คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระโสภิตเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ โสภิตเถราปทาน.

|๑๓๓.๑| ปทุมุตฺตโร นาม ชิโน โลกเชฏฺโฐ นราสโภ มหโต ชนกายสฺส เทเสติ อมตํ ปทํ ฯ |๑๓๓.๒| ตสฺสาหํ วจนํ สุตฺวา วาจาสภิมุทีริตํ อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวาน เอกคฺโค อาสหํ ตทา ฯ |๑๓๓.๓| ยถา สมุทฺโท อุทธีนมคฺโค เมรุ นคานํ ปวโร สิลุจฺจโย ตเถว เย จิตฺตวเสน วตฺตเร น พุทฺธญาณสฺส กลํ อุเปนฺติ เต ฯ |๑๓๓.๔| ธมฺมวิธึ ฐเปตฺวาน พุทฺโธ การุณิโก อิสิ ภิกฺขุสงฺเฆ นิสีทิตฺวา อิมา คาถา อภาสถ ฯ |๑๓๓.๕| โย โส ญาณํ ปกิตฺเตสิ พุทฺธมฺหิ โลกนายเก กปฺปานํ สตสหสฺสํ ทุคฺคตึ โส น คจฺฉติ ฯ |๑๓๓.๖| กิเลเส ฌาปยิตฺวาน เอกคฺโค สุสมาหิโต โสภิโต นาม นาเมน เหสฺสติ สตฺถุสาวโก ฯ |๑๓๓.๗| กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ |๑๓๓.๘| ปญฺญาเส กปฺปสหสฺสมฺหิ สตฺเตวาสุํ สมุคฺคตา สตฺตรตนสมฺปนฺนา จกฺกวตฺตี มหพฺพลา ฯ |๑๓๓.๙| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา โสภิโต เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ โสภิตฺตเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ