๒. ปุฬินปูชกเถราปทาน (๓๒๒)

เราได้เห็นพระศาสดาผู้ประเสริฐกว่านระ สวยงามดังดอกรกฟ้า องอาจ เหมือนม้าอาชาไนย รุ่งเรืองสว่างไสวดังดาวประกายพฤกษ์ เราจึงได้ประนม กรอัญชลีถวายบังคมแด่พระศาสดา เราสรรเสริญพระศาสดา ยินดีอยู่ด้วย กรรมของตน เรามีใจผ่องใส เอาทรายขาวบริสุทธิ์ กำมือหนึ่งห่อพก มาโปรยลงที่ทางเสด็จดำเนิน แห่งพระศาสดาพระนามว่าวิปัสสี ผู้แสวง หาคุณใหญ่ แต่นั้น เราเอาทรายครึ่งหนึ่งโปรยลงในที่พักกลางวันของ พระองค์ผู้เป็นจอมสัตว์ ผู้คงที่ ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้โปรย ทรายใด ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการโปรยทราย คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เรา ทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระปุฬินปูชกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ ปุฬินปูชกเถราปทาน.

|๓๒๔.๗| กกุธํ วิลสนฺตํว นิสภาชานิยํ ยถา โอสธีว วิโรจนฺตํ โอภาสนฺตํ นราสภํ ฯ |๓๒๔.๘| อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวาน อวนฺทึ สตฺถุโน อหํ สตฺถารํ ปริวณฺเณสึ สกกมฺเมน โตสยึ ฯ |๓๒๔.๙| สุสุทฺธํ ปุฬินํ คยฺหํ คตมคฺเค สโมกิรึ อุจฺฉงฺเคน คเหตฺวาน วิปสฺสิสฺส มเหสิโน ฯ |๓๒๔.๑๐| ตโต อุปฑฺฒปุฬินํ วิปฺปสนฺเนน เจตสา ทิวาวิหาเร โอสิญฺจึ ทิปทินฺทสฺส ตาทิโน ฯ |๓๒๔.๑๑| เอกนวุเต อิโต กปฺเป ปุฬินํ ยํ อสิญฺจิหํ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุฬินสฺส อิทํ ผลํ ฯ |๓๒๔.๑๒| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปุฬินปูชโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ปุฬินปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ