๗. ลสุณทายกเถราปทาน (๓๗)

ในกาลนั้น เราเป็นดาบสอยู่ที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ เราอาศัยกระเทียม เลี้ยงชีวิต กระเทียมเป็นอาหารของเรา เราใส่กระเทียมเต็มหาบแล้ว ได้ ไปสู่อารามสงฆ์ เราร่าเริง มีจิตโสมนัส ได้ถวายกระเทียมแก่สงฆ์ ครั้นถวายกระเทียมแก่สงฆ์ผู้ให้เกิดความยินดีเหลือเกินในศาสนาพระวิปัส- สีผู้เลิศกว่านรชนแล้ว ได้บันเทิงในสวรรค์ตลอดกัลป ในกัลปที่ ๙๑ แต่ กัลปนี้ เราได้ให้กระเทียมใด ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้ เป็นผลแห่งการถวายกระเทียม คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระลสุณทายกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ ลสุณทายกเถราปทาน. -----------------------------------------------------

|๓๙.๘๙| หิมวนฺตสฺส อวิทูเร ตาปโส อาสหํ ตทา ลสุณํ อุปชีวามิ ลสุณํ มยฺห โภชนํ ฯ |๓๙.๙๐| ขาริโย ปูรยิตฺวาน สงฺฆารามํ อคญฺฉหํ หฏฺโฐ หฏฺเฐน จิตฺเตน สงฺฆสฺส ลสุณํ อทํ ฯ |๓๙.๙๑| วิปสฺสิสฺส นรคฺคสฺส สาสเน นิรตสฺสหํ สงฺฆสฺส ลสุณํ ทตฺวา กปฺปํ สคฺคมฺหิ โมทหํ ฯ |๓๙.๙๒| เอกนวุเต อิโต กปฺเป ลสุณํ ยํ อทํ ตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ลสุณานํ อิทํ ผลํ ฯ |๓๙.๙๓| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ลสุณทายโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ลสุณทายกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ