๔. อโธปุปผิยเถราปทาน (๘๔)

ภิกษุชื่ออภิภู เป็นอัครสาวกของพระพุทธเจ้า พระนามว่าสิขี มีอานุภาพมาก บรรลุวิชชา ๓ เข้ามาสู่ภูเขาหิมวันต์ในกาลนั้น แม้เราก็เป็นฤาษีผู้ชำนาญ ในอัปปมัญญาและฤทธิ์อยู่ในอาศรมรมณิยสถาน ใกล้ภูเขาหิมวันต์ เรา ปรารถนาภูเขาอย่างยิ่ง เปรียบเหมือนนกในอากาศปรารถนาอากาศ ฉะนั้น เราเก็บดอกไม้ที่เชิงเขาแล้ว มาสู่ภูเขา หยิบดอกไม้ ๗ ดอกโปรยลงบน พระเศียร เราอันพระวีระแลดูแล้ว เดินบ่ายหน้าไปทางทิศปราจีน เรามุ่ง ไปสู่ที่อยู่ ถึงอาศรมแล้ว เก็บหาบเครื่องบริขาร แล้วเดินไปตามระหว่าง ภูเขา งูเหลือมเป็นสัตว์ร้ายกาจ มีกำลังมาก รัดเรา เราระลึกถึงบุรพกรรม ได้ทำกาละ ณ ที่นั้น ในกัลปที่ ๓๑ แต่กัลปนี้ เราโปรยดอกไม้ใด ด้วย กรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาด้วยดอกไม้ คุณวิเศษ เหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนา เราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระอโธปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ อโธปุปผิยเถราปทาน.

|๘๖.๒๒| อภิภู นาม โส ภิกฺขุ สิขิโน อคฺคสาวโก มหานุภาโว เตวิชฺโช หิมวนฺตํ อุปาคมิ ฯ |๘๖.๒๓| อหํ ปิ หิมวนฺตมฺหิ รมณียสฺสเม อิสิ วสามิ อปฺปมญฺญาสุ อิทฺธีสุ จ ตทา วสี ฯ |๘๖.๒๔| ปกฺขิชาโต วิยากาเส ปพฺพตํ อภิปตฺถยึ อโธปุปฺผํ คเหตฺวาน อาคจฺฉึ ปพฺพตํ อหํ ฯ |๘๖.๒๕| สตฺต ปุปฺผานิ คณฺหิตฺวา มตฺถเก โอกิรึ อหํ อาโลกิโต จ วีเรน ปกฺกามึ ปาจินามุโข ฯ |๘๖.๒๖| อาวาสํ อภิสชฺโฌสึ ปตฺวาน อสฺสมํ อหํ ขาริหารํ คเหตฺวาน ปายาสึ ปพฺพตนฺตรํ ฯ |๘๖.๒๗| อชคโรปิ ปีเฬสิ โฆรรูโป มหพฺพโล ปุพฺพกมฺมํ สริตฺวาน ตตฺถ กาลํ กโต อหํ ฯ |๘๖.๒๘| เอกตฺตึเส อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิโรปยึ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปุปฺผปูชายิทํ ผลํ ฯ |๘๖.๒๙| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อโธปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ อโธปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ