This collection answers by quoting only — editions are set side by side, never summarised, interpreted, or scored for reliability
๖. ปริมุจจิตสูตร ที่ ๑
พระสุตตันตปิฎก เล่ม ๙ สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรคข้อ ๓๐๖about 2 min read · 704 charactersText only · no interpretation
Contents of this part
๑. อวิชชาสูตรข้อ ๓๐๐๒. วิชชาสูตรข้อ ๓๐๑๓. ธัมมกถิกสูตร ที่ ๑ข้อ ๓๐๒๔. ธัมมกถิกสูตร ที่ ๒ข้อ ๓๐๓๕. พันธนสูตรข้อ ๓๐๔–๓๐๕๖. ปริมุจจิตสูตร ที่ ๑ข้อ ๓๐๖๗. ปริมุจจิตสูตร ที่ ๒ข้อ ๓๐๗๘. สังโยชนสูตรข้อ ๓๐๘๙. อุปาทานสูตรข้อ ๓๐๙๑๐. สีลสูตรข้อ ๓๑๐–๓๑๔๑๑. สุตวาสูตรข้อ ๓๑๕–๓๑๗๑๒. กัปปสูตร ที่ ๑ข้อ ๓๑๘๑๓. กัปปสูตร ที่ ๒ข้อ ๓๑๙
พระไตรปิฎก เล่มที่ ๑๗ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๙ สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค ๖. ปริมุจจิตสูตรที่ ๑ ว่าด้วยการพิจารณาเห็นขันธ์ ๕ เพื่อความหลุดพ้น
306
พระนครสาวัตถี. ดูกรภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายจะสำคัญความข้อนั้นเป็นไฉน เธอทั้งหลายย่อมพิจารณาเห็นรูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณ ว่า นั่นไม่ของเรา นั่นเป็นเรา นั่นเป็นตัวตนของเรา ดังนี้หรือ? ภิกษุทั้งหลายกราบทูลว่า หามิได้พระเจ้าข้า. พระผู้มีพระภาค ตรัสว่า ดีละ ภิกษุทั้งหลาย เธอทั้งหลายพึงพิจารณาเห็นรูป เวทนา สัญญา สังขาร วิญญาณนั้น ด้วยปัญญาอันชอบตามความเป็นจริงอย่างนี้ว่า นั่นไม่ใช่ของเรา นั่นไม่เป็นเรา นั่นไม่ใช่ตัวตนของ เราดังนี้. ดูกรภิกษุทั้งหลาย อริยสาวกผู้ได้สดับแล้ว เห็นอยู่อย่างนี้ ฯลฯ รู้ชัดว่า ฯลฯ กิจอื่นเพื่อ ความเป็นอย่างนี้มิได้มี. จบ สูตรที่ ๖.