๑

พึงทราบวินิจฉัยในสุขสูตรที่ ๒ ดังต่อไปนี้.

บทว่า อทุกฺขมสุขํ สห ได้แก่ มิใช่ทุกข์มิใช่สุข พร้อมด้วยสุขและทุกข์.

บทว่า อชฺฌตฺตญฺจ พหิทฺธา จ ความว่า ของตนและของคนอื่น.

บทว่า โมสธมฺมํ คือ มีความพินาศเป็นสภาพ.

บทว่า ปโลกินํ คือ ทำลาย มีความแตกเป็นสภาพ.

บทว่า ผุสฺส ผุสฺส วยํ ผุสฺสํ ความว่า ถูกต้องความเสื่อมเพราะถูกต้องด้วยญาณ.

บทว่า เอวํ ตตฺถ วิรชฺชติ ความว่า ย่อมคลายความยินดีในเวทนาเหล่านั้น ด้วยประการอย่างนี้.

ในพระสูตรแม้นี้ ตรัสเวทนาอันเที่ยวไปในการพิจารณา ตรัสการถูกต้องด้วยญาณในคาถาทั้งหลาย.

จบอรรกถกถาสุขสูตรที่ ๒ -----------------------------------------------------