๑

วรรคที่ ๕ วาเสฏฐสูตรที่ ๔ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้.

ด้วยบทว่า อิเม เจปิ วาเสฏฺฐ มหาสาลา ดังนี้

พระผู้มีพระภาคเจ้า เมื่อทรงแสดงต้นสาละ ๒ ต้นที่ยืนอยู่ตรงพระพักตร์ จึงตรัสเปรียบเทียบโดยปริกัป. ท่านอธิบายไว้ดังนี้ว่า ก่อนอื่น ต้นมหาสาละเหล่านี้ไม่มีใจ ถ้าต้นไม้เหล่านี้มีใจพึงเข้าจำอุโบสถที่ประกอบด้วยองค์ ๘ ได้ไซร้ การเข้าจำอุโบสถนั้นของต้นมหาสาละแม้เหล่านั้น ก็พึงมีเพื่อประโยชน์ เพื่อความสุขตลอดกาลนาน. ก็ในหมู่มนุษย์ก็ไม่จำต้องกล่าว.

____________________________

ในอัฏฐกนิปาตวณฺณนาว่า ปญฺจมสฺส ปฐเม....วรรคที่ ๕ สูตรที่ ๑.... แต่ในที่นี้ต้องแปลงว่า.....สูตรที่ ๔ เพราะเก็บความในสูตรที่ ๔ มาแก้ทั้งนั้น ฯ.

จบอรรถกถาวาเสฏฐสูตรที่ ๔ -----------------------------------------------------