๔. ภุสเปตวัตถุ

ท่านทั้ง ๔ ตนนี้ ตนหนึ่งกอบเอาแกลบข้าวสาลีที่ไฟกำลังลุกโชน โปรยใส่ศีรษะของตนเอง อีกตนหนึ่งเอาค้อนเหล็กทุบศีรษะตนเองจนศีรษะแตก ส่วนตนนี้เป็นหญิงกินเนื้อส่วนหลังและโลหิตของตนเอง ส่วนท่านกินคูถซึ่งเป็นของไม่สะอาด ไม่น่าปรารถนา นี้เป็นผลกรรมอะไร (นางเปรตซึ่งอดีตเคยเป็นภรรยาพ่อค้าโกงตอบว่า)

เมื่อก่อน ผู้นี้ทำร้ายมารดา ส่วนผู้นี้เป็นพ่อค้าโกง ผู้นี้กินเนื้อแล้วแก้ตัวด้วยการกล่าวเท็จ

ครั้งที่ดิฉันเป็นมนุษย์อยู่ในหมู่มนุษย์ เป็นหญิงแม่เรือน ใหญ่กว่าทุกคนในสกุล เมื่อสิ่งของที่ชนเหล่าอื่นขอได้ยังมีอยู่ก็เก็บซ่อนเสีย (โดยคิดว่า) เราจะไม่ให้อะไรๆ จากของที่มีอยู่นี้

ปกปิดไว้ด้วยการกล่าวเท็จว่า ในเรือนของเราไม่มีสิ่งนี้ ถ้าเราปกปิดของที่มีไว้ ขอคูถจงเป็นอาหารของเรา

เพราะวิบากทั้งสอง คือ วิบากแห่งการกระทำนั้นด้วย วิบากแห่งการกล่าวเท็จด้วย ภัตข้าวสาลีที่มีกลิ่นหอมจึงกลับกลายเป็นคูถสำหรับดิฉัน {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๒๓๘} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เปตวัตถุ [๓. จูฬวรรค] ๕. กุมารเปตวัตถุ

อนึ่งกรรมทั้งหลายไม่ไร้ผล เพราะกรรมย่อมไม่สูญหาย ฉะนั้น ดิฉันจึงต้องทั้งกินทั้งดื่มคูถ ซึ่งมีกลิ่นเหม็น มีหนอน ภุสเปตวัตถุที่ ๔ จบ