๗. ทุติยกุฏิวิหารีเถรคาถา
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา [๑. เอกกนิบาต] ๖. ฉัฏฐวรรค ๙. โกสัลลวิหาริเถรคาถา ๗. ทุติยกุฏิวิหารีเถรคาถา ภาษิตของพระทุติยกุฏิวิหารีเถระ ทราบว่า ท่านพระทุติยกุฏิวิหารีเถระได้กล่าวคาถาที่เทวดาได้กล่าวกับตนว่าดังนี้
กุฎี หลังนี้เป็นกุฎีเก่า ท่านปรารถนากุฎีใหม่หลังอื่นทำไม ขอท่านจงคลายความหวังในกุฎีหลังใหม่เสียเถิด เพราะกุฎีหลังใหม่นำทุกข์มาให้ ๘. รมณียกุฏิกเถรคาถา ภาษิตของพระรมณียกุฏิกเถระ ทราบว่า ท่านพระรมณียกุฏิกเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า
กุฎีของเราน่ารื่นรมย์ เป็นที่พอใจ ทายกผู้มีศรัทธาถวายไว้ อาตมาไม่ต้องการพวกผู้หญิง พวกเธอจงไปในที่ที่พวกเขาต้องการพวกผู้หญิงเถิด ๙. โกสัลลวิหาริเถรคาถา ภาษิตของพระโกสัลลวิหารีเถระ ทราบว่า ท่านพระโกสัลลวิหารีเถระได้กล่าวคาถาไว้ดังนี้ว่า
เราบวชด้วยศรัทธา เราสร้างกุฎีอยู่ในป่า เราจึงอยู่อย่างคนไม่ประมาท มีความเพียรเป็นนิตย์ และมีสติสัมปชัญญะ @เชิงอรรถ : @ ห้องที่อยู่ของพระ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๓๒๔}