๕. วัฑฒเถรคาถา

โยมมารดาของเราดีแท้ เพราะได้แนะนำเราให้รู้สึกตัว เหมือนบุคคล แทงพาหนะด้วยประตัก ฉะนั้น เราได้ฟังคำของโยมมารดาที่พร่ำสอน แล้วได้ปรารภความเพียร มีจิตตั้งมั่น ได้บรรลุโพธิญาณอย่างสูงสุด เรา เป็นพระอรหันต์ควรแก่ทักษิณา มีวิชชา ๓ ได้เห็นอมตธรรม ชนะเสนา แห่งมาร ไม่มีอาสวะอยู่ อาสวะของเราเหล่าใด ได้มีแล้วทั้งภายในทั้ง ภายนอก อาสวะเหล่านั้นทั้งหมด เราตัดขาดแล้ว และไม่เกิดขึ้นอีก ต่อไป โยมมารดาของเราเป็นผู้แกล้วกล้า ได้กล่าวเนื้อความนี้กะเรา แม้เมื่อเราผู้เป็นบุตรของท่านไม่มีกิเลส กิเลสอันเป็นดังหมู่ไม้ในป่าของ ท่านคงจะไม่มีเป็นแน่ ทุกข์เราทำให้สิ้นสุดแล้ว อัตภาพนี้มีในที่สุด สงสาร คือความเกิดตายสิ้นแล้ว บัดนี้ ภพใหม่ไม่มี.

|๓๓๙.๓๓๕| ๕ สาธุ หิ กิร เม มาตา ปโตทํ อุปทํสยิ ยสฺสาหํ วจนํ สุตฺวา อนุสิฏฺโฐ ชเนตฺติยา อารทฺธวิรโย ปหิตตฺโต ปตฺโต สมฺโพธิมุตฺตมํ ฯ |๓๓๙.๓๓๖| อรหา ทกฺขิเณยฺโยมฺหิ เตวิชฺโช อมตทฺทโส เชตฺวา นมุจิโน เสนํ วิหรามิ อนาสโว ฯ |๓๓๙.๓๓๗| อชฺฌตฺตญฺจ พหิทฺธา จ เย เม วิชฺชึสุ อาสวา สพฺเพ อเสสา อุจฺฉินฺนา น จ อุปฺปชฺชเร ปุน ฯ |๓๓๙.๓๓๘| วิสารทา โข ภคินี เอตมตฺถํ อภาสยิ อปิ หา นูน มยิปิ วนโถ เต น วิชฺชติ ฯ |๓๓๙.๓๓๙| ปริยนฺตกตํ ทุกฺขํ อนฺติโมยํ สมุสฺสโย ชาติมรณสํสาโร นตฺถิทานิ ปุนพฺภโวติ ฯ วฑฺโฒ เถโร ฯ