๓. มหาปันถกเถรคาถา

เมื่อใด เราได้เฝ้าพระศาสดา ผู้ไม่มีภัยแต่ที่ไหนเป็นครั้งแรก เมื่อนั้น เราได้มีความสังเวช เพราะได้เฝ้าพระองค์ผู้เป็นบุคคลสูงสุด

ผู้ใดพึงใช้มือและเท้านวดพระศาสดาผู้ทรงสิริซึ่งเสด็จมา ผู้นั้นพึงยังพระศาสดาให้ยินดีเช่นนั้นหาได้ไม่

คราวนั้น เราได้ละทิ้งบุตรภรรยา ทรัพย์ และข้าวเปลือก ปลงผม โกนหนวด ออกบวชเป็นบรรพชิต

เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยสิกขาและสาชีพ สำรวมด้วยดีในอินทรีย์ทั้งหลาย นอบน้อมพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ได้อยู่อย่างเป็นผู้ไม่พ่ายแพ้มาร

ต่อมา ความมุ่งมั่นที่จิตเราปรารถนาไว้ว่า เมื่อเรายังถอนลูกศรคือตัณหาขึ้นไม่ได้ เราไม่พึงนั่งเปล่าแม้เพียงครู่เดียว

เชิญท่านดูความเพียรและความบากบั่นของเรานั้นผู้อยู่อย่างนี้ เราได้บรรลุวิชชา ๓ ได้ทำตามคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าแล้ว

เรารู้ถึงขันธ์ที่อาศัยอยู่มาก่อนได้ ชำระทิพยจักษุให้หมดจดแล้ว เป็นพระอรหันต์ ผู้ควรแก่ทักษิณา หลุดพ้นแล้ว ไม่มีอุปธิกิเลส {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๔๒๗} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา [๘. อัฏฐกนิบาต] รวมเรื่องพระเถระที่มีในนิบาต

ต่อเมื่อราตรีสิ้นไป พอดวงอาทิตย์ขึ้นไป เราได้นั่งขัดสมาธิทำตัณหาให้เหือดแห้งไปได้หมด อัฏฐกนิบาต จบ รวมเรื่องพระเถระที่มีในนิบาตนี้ คือ ๑. พระมหากัจจายนเถระ ๒. พระสิริมิตตเถระ ๓. พระมหาปันถกเถระ ในอัฏฐกนิบาต มีพระเถระ ๓ รูป และมี ๒๔ คาถา ฉะนี้แล {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๔๒๘}