๑. มัญชิฏฐกวิมาน

ดูกรนางเทพธิดา ท่านยินดีรื่นรมย์อยู่ในวิมานแก้วผลึก มีภาคพื้น ดารดาษไปด้วยทรายทอง กึกก้องไปด้วยดนตรีเครื่อง ๕ เมื่อท่านลง จากวิมานแก้วผลึกอันบุญกรรมแต่งไว้ เข้าไปสู่ป่าไม้รังอันมีดอกบาน สะพรั่งตลอดกาลทั้งปวง ยืนอยู่ที่โคนต้นรังต้นใดๆ ต้นรังนั้นๆ ก็ น้อมกิ่งอันงาม โปรยปรายดอกลงถูกต้องอวัยวะของท่าน ป่ารังนั้น อันลมพัดพานแล้วกิ่งก้านสะบัดโบกไปมา เป็นที่อาศัยแห่งฝูงสกุณชาติ มีกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วทิศานุทิศ ดุจต้นอุโลก ฉะนั้น ท่านย่อมสูดดม กลิ่นอันหอมหวนนั้น ทั้งได้ชมรูปทิพย์อันมิใช่ของมนุษย์ ดูกรนาง เทพธิดา อาตมาถามแล้ว ขอท่านจงบอก นี้เป็นผลแห่งกรรมอะไร? นางเทพธิดาตอบว่า เมื่อชาติก่อน ดิฉันเกิดเป็นมนุษย์อยู่ในมนุษยโลก เป็นทาสีอยู่ใน ตระกูลเจ้า ได้เห็นพระพุทธเจ้าประทับนั่งอยู่ มีจิตเลื่อมใส ได้โปรย ดอกรังถวายเป็นอาสนะ และได้น้อมนำพวงดอกรังอันร้อยกรองอย่าง งดงาม ถวายพระพุทธเจ้าด้วยมือของตน ครั้นดิฉันทำกุศลกรรม อัน พระพุทธเจ้าสรรเสริญแล้ว จึงสร่างโศกหมดโรคภัย ได้รับแต่ความสุข กายสุขใจ รื่นเริงบันเทิงอยู่เป็นนิตย์. จบ มัญชิฏฐกวิมานที่ ๑.

|๓๙.๔๗๔| ๑ มญฺชิฏฺฐเก วิมานสฺมึ โสวณฺณวาลุกสนฺถเต ปญฺจงฺคิเกน ตุริเยน รมสิ สุปฺปวาทิเต |๓๙.๔๗๕| ตมฺหา วิมานา โอรุยฺห นิมฺมิตา รตนามยา โอคาหสิ สาลวนํ ปุปฺผิตํ สพฺพกาลิกํ |๓๙.๔๗๖| ยสฺส ยสฺเสว สาลสฺส มูเล ติฏฺฐสิ เทวเต โส โส มุญฺจติ ปุปฺผานิ โอนมิตฺวา ทุมุตฺตโม |๓๙.๔๗๗| วาเตริตํ สาลวนํ อาธุตํ ทิชเสวิตํ วาติ คนฺโธ ทิสา สพฺพา รุกฺโข มญฺชูสโก ยถา |๓๙.๔๗๘| ฆายเส ตํ สุจิคนฺธํ รูปํ ปสฺสสิ อมานุสํ เทวเต ปุจฺฉิตาจิกฺข กิสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลนฺติ ฯ |๓๙.๔๗๙| อหํ มนุสฺเสสุ มนุสฺสภูตา ทาสี อยฺยิรกุเล อหุํ พุทฺธํ นิสินฺนํ ทิสฺวาน สาลปุปฺเผหิ โอกิรึ |๓๙.๔๘๐| วฏํสกญฺจ สุกตํ สาลปุปฺผมยํ อหํ พุทฺธสฺส อุปนาเมสึ ปสนฺนา สเกหิ ปาณิหิ |๓๙.๔๘๑| ตาหํ กมฺมํ กริตฺวาน กุสลํ พุทฺธวณฺณิตํ อเปตโสกา สุขิตา สมฺปโมทามนามยาติ ฯ มญฺชิฏฺฐกวิมานํ ปฐมํ ฯ