๖. มิตตกาลีเถรีคาถา

เราออกบวชเป็นบรรพชิตด้วยศรัทธา แต่เป็นผู้ขวนขวายในลาภสัก- การะ ประพฤติพรหมจรรย์ด้วยการมุ่งลาภ เป็นเหตุละประโยชน์อันเยี่ยม แล้ว ถือเอาประโยชน์อันเลว เราตกอยู่ในอำนาจของกิเลส ไม่ยินดี ประโยชน์ของความเป็นสมณะ เมื่อเรานั่งในที่อยู่ ได้เกิดความสังเวช ว่า เราเป็นผู้เดินทางผิดเสียแล้ว จึงตกอยู่ในอำนาจของตัณหา ชีวิต ของเราเป็นของน้อย ถูกชราและพยาธิย่ำยีอยู่เป็นนิตย์ กายนี้ย่อมทำลาย ไปก่อน เวลานี้เราไม่ควรประมาท เมื่อเราพิจารณาเห็นความเกิดขึ้น และความเสื่อมไปของขันธ์ทั้งหลาย ตามความเป็นจริง จึงมีจิตหลุดพ้น จากภพ ๓ คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว.

|๔๔๔.๙๒| ๖ สทฺธาย ปพฺพชิตฺวาน อคารสฺมา อนคาริยํ วิจริหํ เตน เตน ลาภสกฺการอุสฺสุกา ฯ |๔๔๔.๙๓| ริญฺจิตฺวา ปรมํ อตฺถํ หีนมตฺถํ อเสวิหํ กิเลสานํ วสํ คนฺตฺวา สามญฺญตฺถํ นิรชฺชิหํ ฯ |๔๔๔.๙๔| ตสฺสา เม อหุ สํเวโค นิสินฺนาย วิหารเก อุมฺมคฺคปฏิปนฺนมฺหิ ตณฺหาย วสมาคตา ฯ |๔๔๔.๙๕| อปฺปกํ ชีวิตํ มยฺหํ ชรา พฺยาธิ จ มทฺทติ ปุรายํ ภิชฺชติ กาโย น เม กาโล ปมชฺชิตุํ ฯ |๔๔๔.๙๖| ยถาภูตมเวกฺขนฺตี ขนฺธานํ อุทยพฺพยํ วิมุตฺตจิตฺตา อุฏฺฐาสึ กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ มิตฺตกาลี ฯ