๓. ปูติมุขเปตวัตถุ
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ
๓. ปูติมุขเปตวัตถุ เรื่องเปรตปากเน่า (ท่านพระนารทะถามเปรตตนหนึ่งว่า)
ท่านมีผิวพรรณงามดังทิพย์ ยืนอยู่ในกลางอากาศ แต่ปากของท่านมีกลิ่นเหม็น หมู่หนอนพากันชอนไช เมื่อก่อนท่านได้ทำกรรมอะไรไว้ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๖ หน้า : ๑๖๘} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เปตวัตถุ [๑. อุรควรรค] ๔. ปิฏฐธีตลิกเปยวัตถุ (เปรตนั้นตอบว่า)
เมื่อก่อน ข้าพเจ้าเป็นสมณะลามก มีวาจาชั่วหยาบ มีปกติสำรวมกาย แต่ไม่สำรวมปาก จึงได้มีผิวพรรณดังทองคำเพราะความสำรวมกาย แต่ปากของข้าพเจ้าเหม็นเน่าเพราะพูดส่อเสียด
ท่านนารทะ รูปร่างของข้าพเจ้าท่านเห็นเองแล้ว ท่านผู้ฉลาดซึ่งเป็นผู้อนุเคราะห์กล่าวไว้ว่า ท่านอย่าได้พูดส่อเสียด และอย่าได้พูดมุสา ท่านจักเป็นเทพผู้สมบูรณ์ด้วยสมบัติที่น่าปรารถนา ปูติมุขเปตวัตถุที่ ๓ จบ