๒. มุทุปาณิชาดก
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก [๓. ติกนิบาต] ๒. ปทุมวรรค ๓. จูฬปโลภนชาดก (๒๖๓) ๒. มุทุปาณิชาดก (๒๖๒) ว่าด้วยพระราชาถูกหลอกด้วยคนฝ่ามืออันอ่อนนุ่ม (พระราชธิดาให้แม่นมเรียนคาถาไปทูลพระราชกุมารว่า)
เมื่อใด มีคนใช้ที่มีฝ่ามืออ่อนนุ่ม ช้างที่ฝึกไว้ดีแล้ว เวลามืด และฝนตก เมื่อนั้น พระองค์พึงสมประสงค์แน่นอน (พระราชาโพธิสัตว์ไม่อาจจะรักษาพระราชธิดาไว้ได้ จึงได้ตรัสว่า)
หญิงเหล่านั้นพูดจาอ่อนหวาน ไม่รู้จักพอ ให้เต็มได้ยากเหมือนกับแม่น้ำ ย่อมจมลง(ในนรก) บุคคลรู้ชัดเนื้อความข้อนั้นแล้ว พึงเว้นให้ห่างไกล
หญิงเหล่านั้นคบหาชายใด ด้วยความพอใจหรือด้วยทรัพย์ก็ตาม ย่อมตามเผาผลาญชายนั้นทันที เหมือนไฟป่าเผาผลาญพื้นที่ของตน มุทุปาณิชาดกที่ ๒ จบ