๗. ปลาสชาดก

ดูกรพราหมณ์ ท่านก็รู้ว่า ต้นทองกวาวนี้ ไม่มีจิต ไม่ได้ยินเสียงอะไร และไม่รู้สึกอะไรเลย เพราะเหตุไร ท่านจึงเพียรพยายาม มิได้มีความ ประมาท ถามถึงสุขไสยาอยู่เสมอมา.

อเจตนํ พฺราหฺมณ อสฺสุณนฺตํ ชาโน อชานนฺตมิมํ ปลาสํ อารทฺธวีริโย ธุวมปฺปมตฺโต สุขเสยฺยํ ปุจฺฉสิ กิสฺส เหตุ ฯ

ต้นทองกวาวต้นใหญ่ ปรากฏไปในที่ไกล ตั้งอยู่ในภูมิประเทศราบเรียบ เป็นที่อยู่อาศัยของทวยเทพ เพราะเหตุนั้น ข้าพเจ้าจึงนอบน้อมต้นทอง กวาวนี้ และเทพเจ้าผู้สิงอยู่ที่ต้นไม้นี้ด้วย เพราะเหตุแห่งทรัพย์.

ทูเร สุโต เจว พฺรหา จ รุกฺโข เทเส ฐิโต ภูตนิวาสรูโป ตสฺมา นมสฺสามิ อิมํ ปลาสํ เย เจตฺถ ภูตา เต ธนสฺส เหตุ ฯ

ดูกรพราหมณ์ ข้าพเจ้ามาเพ่งถึงความกตัญญูที่มีอยู่ในตน จักทำทดแทน คุณท่านตามสติกำลัง ความดิ้นรนของท่านผู้มาถึงสำนักของสัตบุรุษ ทั้งหลาย ไฉนจักเปล่าจากประโยชน์เล่า.

โส เต กริสฺสามิ ยถานุภาวํ กตญฺญุตํ พฺราหฺมณ เปกฺขมาโน กถํ หิ อาคมฺม สตํ สกาเส โมฆา เต อสฺสุ ปริผนฺทิตานิ ฯ

ไม้เลียบต้นใด ตั้งล้อมรอบอยู่เบื้องหน้าต้นมะพลับ มหาชนเคยบูชายัญ กันมาแต่ก่อน เป็นต้นไม้ใหญ่ ขุมทรัพย์เขาฝังไว้ที่โคนต้นไม้เลียบนั้นแล ไม่มีเจ้าของ ท่านจงไปขุดเอาทรัพย์นั้นเถิด. จบ ปลาสชาดกที่ ๗.

โย ตินฺทุรุกฺขสฺส ปโร ปิลกฺโข ปริวาริโต ปุพฺพยญฺโญ อุฬาโร ตสฺเสว มูลสฺมิ นิธิ นิขาโต อทายาโท คจฺฉ นํ อุทฺธราหีติ ฯ ปลาสชาตกํ สตฺตมํ ฯ ---------