๙. ฉวชาดก
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก [๔. จตุกกนิบาต] ๑. กาลิงควรรค ๙. ฉวชาดก (๓๐๙) ๙. ฉวชาดก (๓๐๙) ว่าด้วยการนั่งเรียนมนต์ไม่เหมาะสมเหมือนเรียนกับศพ (คนจัณฑาลโพธิสัตว์ไปลักมะม่วงในพระราชอุทยาน เห็นพระราชานั่งในที่สูง เรียนมนต์ ปุโรหิตนั่งในที่ต่ำสอนมนต์ จึงลงจากต้นมะม่วงมาตำหนิ ถูกพระราชา ตรัสถามแล้ว จึงกราบทูลว่า)
กิจที่เราทั้ง ๓ กระทำขึ้นนี้ทั้งหมดไม่ชอบธรรม เพราะคนทั้ง ๒ ไม่เห็นธรรมเนียม จึงเคลื่อนคลาดจากธรรมเนียมเดิม อาจารย์ผู้สอนมนต์นั่งต่ำ และศิษย์ผู้เรียนมนต์นั่งสูง (ปุโรหิตกล่าวว่า)
เราบริโภคข้าวสาลีสุก สะอาด ปรุงด้วยเนื้อ เพราะฉะนั้น เราจึงไม่ประพฤติธรรม ที่ฤๅษีทั้งหลายประพฤติกัน (พระโพธิสัตว์กล่าวว่า)
ท่านจงหลีกไป โลกนี้ยังกว้างใหญ่ แม้คนอื่นในชมพูทวีปก็ยังหุงข้าวกินกันอยู่ เพราะเหตุนั้น ขออธรรมที่ท่านได้ประพฤติมาแล้ว อย่าได้ทำลายท่านเหมือนหินทำลายหม้อเลย
พราหมณ์ น่าติเตียนการได้ยศ และการได้ทรัพย์สำหรับเลี้ยงชีวิต ซึ่งเป็นเหตุให้ประสบความพินาศ และประพฤติผิดธรรม ฉวชาดกที่ ๙ จบ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๗ หน้า : ๑๖๓}