๘. กณเวรชาดก

ท่านกอดรัดนางสามาด้วยแขน ที่กอชบามีสีแดงในวสันตฤดู เธอได้สั่ง ความไม่มีโรคมาถึงท่าน.

ยนฺตํ วสนฺตสมเย กณเวเรสุ ภาณุสุ สามํ พาหาย ปีเฬสิ สา ตํ อาโรคฺยมพฺรวิ ฯ

ดูกรท่านผู้เจริญ ได้ยินว่า ลมพึงพัดภูเขาไป ใครๆ คงไม่เชื่อถือ ถ้า ลมจะพึงพัดเอาภูเขาไปได้ แม้แผ่นดินทั้งหมดก็พัดเอาไปได้ เพราะ เหตุไร นางสามาตายแล้วจึงสั่งความไม่มีโรคมาถึงเราได้?

อมฺโภ น กิร สทฺเธยฺยํ ยํ วาโต ปพฺพตํ วเห ปพฺพตญฺเจ วเห วาโต สพฺพมฺปิ ปฐวึ วเห ยตฺถ สามา กาลกตา สามํ อาโรคฺยมพฺรวิ ฯ

นางสามานั้นยังไม่ตาย และไม่ปรารถนาชายอื่น ได้ยินว่า นางจะมีผัว เดียว ยังหวังเฉพาะท่านอยู่เท่านั้น.

น เจว สา กาลกตา น จ สา อญฺญมิจฺฉติ เอกภตฺตา กิร สามา ตเมว อภิกงฺขติ ฯ

นางสามาได้เปลี่ยนเราผู้ไม่เคยสนิทสนม กับสามีที่เคยสนิทสนมมานาน เปลี่ยนเราผู้ยังไม่ทันได้ร่วมรัก กับสามีผู้เคยร่วมรักมาแล้ว นางสามาพึง เปลี่ยนผู้อื่นกับเราอีก เราจักหนีจากที่นี้ไปเสียให้ไกล. จบ กณเวรชาดกที่ ๘.

อสนฺถุตํ มํ จิรสนฺถุเตน นิมินิ สามา อธุวํ ธุเวน มยาปิ สามา นิมิเนยฺย อญฺญํ อิโต อหํ ทูรตรํ คมิสฺสนฺติ ฯ กณเวรชาตกํ อฏฺฐมํ ฯ ---------