๓. พรหมทัตตชาดก

ขอถวายพระพรมหาบพิตร ขึ้นชื่อว่าผู้ขอ ย่อมได้ผล ๒ อย่าง คือ (๑) ไม่ได้ทรัพย์ (๒) ได้ทรัพย์ เพราะการขอมีสภาพเช่นนี้เป็นธรรมดา

ข้าแต่พระองค์ผู้เป็นใหญ่แห่งแคว้นปัญจาละ บัณฑิตทั้งหลายเรียกการขอว่า เป็นการร้องไห้ เรียกการปฏิเสธว่า เป็นการร้องไห้ตอบ

ชาวแคว้นปัญจาละผู้มาประชุมพร้อมเพรียงกัน ขออย่าได้เห็นอาตมภาพร้องไห้หรือเห็นพระองค์ทรงกันแสงตอบเลย เพราะเหตุนั้น อาตมภาพจึงปรารถนาสถานที่ลับ (พระราชาตรัสพระราชทานพรแก่ดาบสโพธิสัตว์ว่า)

ท่านพราหมณ์ โยมขอถวายโคแดง ๑,๐๐๐ ตัว พร้อมกับโคจ่าฝูงแก่ท่าน เพราะพระอริยะได้ฟังคาถาอันประกอบด้วยธรรม ของพระคุณเจ้าแล้วจะไม่พึงถวายแก่พระอริยะได้อย่างไร พรหมทัตตชาดกที่ ๓ จบ