๙. พาเวรุชาดก
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก [๔. จตุกกนิบาต] ๔. โกกิลวรรค ๑๐. วิสัยหชาดก (๓๔๐) ๙. พาเวรุชาดก (๓๓๙) ว่าด้วยความเสื่อมลาภของกาในแคว้นพาเวรุ (พระศาสดาทรงประมวลอดีตนิทานมาแล้ว ได้ตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า)
เพราะยังไม่เห็นนกยูงที่มีหงอน มีเสียงอันไพเราะ ประชาชนในแคว้นพาเวรุนั้นได้พากันบูชากาด้วยเนื้อและผลไม้
แต่เมื่อใดนกยูงที่มีเสียงไพเราะมายังแคว้นพาเวรุ เมื่อนั้นลาภและสักการะของกาก็เสื่อมถอยไป
ตราบใดพระพุทธเจ้าผู้เป็นพระธรรมราชา ผู้ทำโลกให้สว่างไสวยังมิได้อุบัติขึ้น ตราบนั้น ประชาชนก็พากันบูชาสมณะและพราหมณ์เหล่าอื่นจำนวนมาก
แต่เมื่อใดพระพุทธเจ้าผู้มีพระสุรเสียงไพเราะทรงแสดงธรรม เมื่อนั้นลาภสักการะของพวกเดียรถีย์ก็เสื่อมไป พาเวรุชาดกที่ ๙ จบ