๒. สีลวีมังสชาดก

ข้าพระองค์มีความสงสัยว่า ศีลประเสริฐกว่า หรือสุตะประเสริฐกว่า บัดนี้ ข้าพระองค์หมดความสงสัยแล้วว่า ศีลนั่นแลประเสริฐกว่าสุตะ {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๗ หน้า : ๒๑๑} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก [๕. ปัญจกนิบาต] ๒. วัณณาโรหวรรค ๓. หิริชาดก (๓๖๓)

ชาติและผิวพรรณเป็นของเปล่าประโยชน์ ทราบมาว่า ศีลเท่านั้นประเสริฐสุด บุคคลไม่มีศีล มีเพียงสุตะเท่านั้น ย่อมไม่มีความเจริญ

กษัตริย์ไม่ดำรงอยู่ในธรรม แพศย์ไม่อิงอาศัยธรรม ชนทั้ง ๒ นั้นละโลกทั้ง ๒ ไปแล้วย่อมเข้าถึงทุคติ

กษัตริย์ พราหมณ์ แพศย์ ศูทร จัณฑาล และคนเทขยะ ประพฤติธรรมในโลกนี้แล้วย่อมเป็นผู้เสมอกันในเทวโลก

พระเวทก็ตาม ชาติก็ตาม พวกพ้องก็ตาม ไม่สามารถจะให้ยศและความสุขในสัมปรายภพได้ แต่ศีลของตนที่บริสุทธิ์แล้วเท่านั้น นำความสุขมาให้ในสัมปรายภพ สีลวีมังสชาดกที่ ๒ จบ