๑. สุปาริจริยเถราปทาน (๑๖๑)

พระผู้มีพระภาคผู้เป็นจอมสัตว์ ประเสริฐกว่านระ มีพระนามว่าปทุม ผู้ มีพระจักษุ เสด็จออกจากป่าใหญ่แล้ว ทรงแสดงธรรมอยู่ ในขณะนั้น ได้มีการประชุมแห่งเทวดาทั้งหลาย ในที่ไม่ไกลพระผู้มีพระภาค เทวดา ทั้งหลายมาประชุมกันด้วยกิจบางอย่าง ได้เห็นอย่างแจ้งชัด เราได้ทราบ (ได้ยิน) พระสุรเสียงที่ทรงแสดงอมฤตธรรมของพระพุทธเจ้า มีจิต เลื่อมใสมีใจโสมนัส ปรบมือแล้วเข้าไปบำรุง เราเห็นผลแห่งการบำรุง พระศาสดาที่ประพฤติด้วยดี ใน ๓๐,๐๐๐ กัลป เราไม่เข้าถึงทุคติเลย ใน กัลปที่ ๒,๙๐๐ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิ มีนามว่าสมลังกตะ ทรงสมบูรณ์ ด้วยแก้ว ๗ ประการ มีพลมาก คุณสมบัติเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระสุปาริจริยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ สุปาริจริยเถราปทาน.

|๑๖๓.๑| ปทุโม นาม นาเมน ทิปทินฺโท นราสโภ ปวนา อภินิกฺขมฺม ธมฺมํ เทเสติ จกฺขุมา ฯ |๑๖๓.๒| ยกฺขานํ สมโย อาสิ อวิทูเร มเหสิโน เยน กิจฺเจน สมฺปตฺตา อชฺฌาเปกฺขึสุ ตาวเท ฯ |๑๖๓.๓| พุทฺธสฺส คิรมญฺญาย อมตสฺสว เทสนํ ปสนฺนจิตฺโต สุมโน อปฺโปเฐตฺวา อุปฏฺฐหึ ฯ |๑๖๓.๔| สุจิณฺณสฺส ผลํ ปสฺสํ อุปฏฺฐานสฺส สตฺถุโน ตึสกปฺปสหสฺเสสุ ทุคฺคตึ โนปปชฺชหํ ฯ |๑๖๓.๕| อูนตึเส กปฺปสเต สมลงฺกตนามโก สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺติ มหพฺพโล ฯ |๑๖๓.๖| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สุปาริจริโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ สุปาริจริยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ