๗. เทสกิตตกเถราปทาน

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นพราหมณ์มีนามว่าอุปสาลหกะ เข้าไปยังป่าดงทึบ ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้เป็นที่พึ่งของสัตว์โลก ทรงองอาจกว่านรชน {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๒ หน้า : ๔๕๗} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน [๓๐. จิตกปูชกวรรค] ๘. สรณคมนิยเถราปทาน

ผู้สมควรรับเครื่องบูชาของชาวโลก แล้วจึงกราบแทบพระยุคลบาท พระพุทธเจ้าทรงทราบว่า ข้าพเจ้ามีจิตเลื่อมใสแล้ว ก็ทรงหายไป

ข้าพเจ้าออกจากป่าดงทึบแล้ว หวนระลึกถึงพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด สรรเสริญภูมิภาคนั้นแล้ว บันเทิงอยู่ในสวรรค์ตลอดหนึ่งกัป

ในกัปที่ ๙๒ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้สรรเสริญภูมิภาคไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการสรรเสริญ

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล ได้ทราบว่า ท่านพระเทสกิตตกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้ เทสกิตตกเถราปทานที่ ๗ จบ