๖. สัมปสาทิกเถราปทาน (๓๐๖)

ขอนอบน้อมแด่พระองค์ผู้เป็นพระพุทธวีรเจ้า พระองค์พ้นแล้วในที่ทั้งปวง ข้าพระองค์เป็นผู้ถึงความวิบัติ ขอพระองค์ได้โปรดเป็นที่พึ่งของข้าพระองค์ นั้นเถิด พระพุทธเจ้าพระนามว่าสิทธัตถะ เป็นบุคคลไม่มีใครเปรียบในโลก ทรงพยากรณ์แก่เราว่า พระสงฆ์เสมอด้วยมหาสมุทรประมาณมิได้ สูงสุด ท่านจงยังจิตให้เลื่อมใสในพระสงฆ์นั้น ผู้ปราศจากธุลี เป็นเขตบุญที่ให้ผล ไม่สิ้นสุด ดังปลูกพืชที่ดีไว้ฉะนั้น พระสัพพัญญูเชษฐบุรุษของโลก ประเสริฐกว่านระ ตรัสดังนี้ ทรงพร่ำสอนเราอย่างนี้แล้ว เสด็จเหาะ ขึ้นสู่พื้นเวหาส เมื่อพระสัพพัญญูผู้ประเสริฐกว่านระ พอเสด็จไปไม่ นาน เราก็ถึงกาลกิริยา แล้วได้อุบัติยังชั้นดุสิตในกาลนั้น เรายังจิตให้ เลื่อมใสในพระสงฆ์ผู้ปราศจากธุลี เป็นเขตบุญที่ให้ผลไม่สิ้นสุด แล้ว บันเทิงอยู่ในสวรรค์ตลอดกัลป ในกัลปที่ ๙๔ แต่กัลปนี้ เราได้ความ เลื่อมใสในกาลนั้น ด้วยความเลื่อมใสนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็น ผลแห่งความเลื่อมใส คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระสัมปสาทิกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ สัมปสาทิกเถราปทาน.

|๓๐๘.๒๔| นโม เต พุทฺธวีรตฺถุ วิปฺปมุตฺโตสิ สพฺพธิ พฺยสนมฺหิ อนุปฺปตฺโต ตสฺส เม สรณํ ภว ฯ |๓๐๘.๒๕| สิทฺธตฺโถ ตสฺส พฺยากาสิ โลเก อปฺปฏิปุคฺคโล มโหทธิสโม สงฺโฆ อปฺปเมยฺโย อนุตฺตโร ฯ |๓๐๘.๒๖| ตตฺถ ตฺวํ วิรเช เขตฺเต อนนฺตผลทายเก สงฺเฆ จิตฺตํ ปสาเทหิ สุวีชํ วาปิ โรปย ฯ |๓๐๘.๒๗| อิทํ วตฺวาน สพฺพญฺญู โลกเชฏฺโฐ นราสโภ มเมวํ อนุสาสิตฺวา เวหาสตลมุคฺคมิ ฯ |๓๐๘.๒๘| อจิรํ คตมตฺตมฺหิ สพฺพญฺญุมฺหิ นราสเภ มรณํ สมนุปฺปตฺโต ตุสิตํ อุปปชฺชหํ ฯ |๓๐๘.๒๙| ตทาหํ วิรเช เขตฺเต อนนฺตผลทายเก สงฺเฆ จิตฺตํ ปสาเทตฺวา กปฺปํ สคฺคมฺหิ โมทหํ ฯ |๓๐๘.๓๐| จตุนวุเต อิโต กปฺเป ปสาทมลภึ ตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปสาทสฺส อิทํ ผลํ ฯ |๓๐๘.๓๑| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สมฺปสาทิโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ สมฺปสาทิกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ