๑. โพธิวันทกเถราปทาน (๓๗๑)

เราได้เห็นต้นแคฝอยอันงอกขึ้นบนพื้นดินงามรุ่งเรือง จึงประนมกรอัญชลี เฉวียงบ่าเบื้องซ้าย ตั้งใจเคารพไหว้ต้นแคฝอย เปรียบเทียบเหมือนว่าได้ ถวายบังคมเฉพาะพระพักตร์พระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสี ผู้บริสุทธิ์ ทั้งภายในภายนอก หลุดพ้นด้วยดี ไม่มีอาสวะ ทรงเกื้อกูลโลก มีพระ กรุณาญาณดังสาคร ในกัลปที่ ๙๑ แต่กัลปนี้ เราได้ไหว้ไม้โพธิใด ด้วย กรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการไหว้ คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัดแล้ว พระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระโพธิวันทกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ โพธิวันทกเถราปทาน.

|๓๗๓.๑| ปาฏลึ ชลิตํ ทิสฺวา ปาทปํ ธรณีรุหํ เอกํสํ อญฺชลึ กตฺวา อวนฺทึ ปาฏลึ อหํ ฯ |๓๗๓.๒| อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวาน ครุํ กตฺวาน มานสํ อนฺโตสุทฺธํ พหิสุทฺธํ สุวิมุตฺตํ อนาสวํ ฯ |๓๗๓.๓| วิปสฺสึ โลกมหิตํ กรุณาญาณสาครํ สมฺมุขา วิย สมฺพุทฺธํ อวนฺทึ ปาฏลึ อหํ ฯ |๓๗๓.๔| เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ โพธิมภิวนฺทิหํ ทุคฺคตึ นาภิชานามิ วนฺทนาย อิทํ ผลํ ฯ |๓๗๓.๕| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา โพธิวนฺทโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ โพธิวนฺทกตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ