๒. ลพุชทายกเถราปทาน

ครั้งนั้น ข้าพเจ้าเป็นคนเฝ้าสวนอาศัยอยู่ในกรุงพันธุมดี ได้เห็นพระพุทธเจ้าผู้ปราศจากธุลีคือกิเลส กำลังเสด็จเหาะไปในอากาศ

ข้าพเจ้าได้ถือผลขนุนสำปะลอ ไปถวายพระพุทธเจ้าผู้ประเสริฐที่สุด พระองค์ผู้มีพระยศยิ่งใหญ่ ประทับยืนอยู่ในอากาศ ทรงรับ(ผลขนุน)แล้ว

นั่นเป็นเหตุให้ข้าพเจ้าเกิดปีติ นำความสุขมาให้ในปัจจุบัน เพราะได้ถวายผลไม้แด่พระพุทธเจ้าด้วยใจที่ผ่องใส

ข้าพเจ้าได้ปีติและความสุข อย่างสูงสุดเหลือล้นในครั้งนั้น รัตนะย่อมเกิดขึ้นแก่ข้าพเจ้าผู้บังเกิดในภพนั้นๆ

ในกัปที่ ๙๑ นัปจากกัปนี้ ข้าพเจ้าได้ถวายผลไม้ไว้ในครั้งนั้น {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๒ หน้า : ๕๖๔} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน [๓๙. อัมพฏผลวรรค] ๓. อุทุมพรผลทายกเถราปทาน จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการถวายผลไม้

กิเลสทั้งหลายข้าพเจ้าก็เผาได้แล้ว ภพทั้งปวงข้าพเจ้าก็ถอนได้แล้ว ข้าพเจ้าตัดกิเลสเครื่องผูกพันได้แล้วอยู่อย่างผู้ไม่มีอาสวะ ดุจพญาช้างตัดเครื่องพันธนาการได้แล้วอยู่อย่างอิสระ

การที่ข้าพเจ้าได้มาในสำนักของพระพุทธเจ้า เป็นการมาดีแล้วโดยแท้ วิชชา ๓ ข้าพเจ้าได้บรรลุแล้วโดยลำดับ คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล ได้ทราบว่า ท่านพระลพุชทายกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้ ลพุชทายกเถราปทานที่ ๒ จบ