๖. สุจินติตเถราปทาน (๖๖)

เราเป็นผู้เที่ยวอยู่ที่ภูเขา ดังไกรสรราชสีห์ผู้เป็นอภิชาตสัตว์ เราฆ่าหมู่เนื้อ เลี้ยงชีวิตอยู่ระหว่างภูเขา ก็พระผู้มีพระภาคพระนามว่าอัตถทัสสีสัพพัญญู ผู้ประเสริฐกว่าบรรดาคน พระองค์ทรงประสงค์จะถอนเราขึ้น จึงเสด็จมา ยังภูเขาสูง เราฆ่าเนื้อฟานแล้วนำมาเพื่อกิน สมัยนั้น พระผู้มีพระภาค เสด็จเข้ามาภิกษาจาร เราได้เลือกหยิบเอาเนื้อดีถวายแด่พระศาสดาพระ องค์นั้น ในกาลนั้น พระมหาวีรเจ้าจะทรงยังเราให้เย็น จึงทรงอนุโมทนา ด้วยจิตอันเลื่อมใสนั้น เราเข้าไปในระหว่างภูเขา ยังปีติให้เกิดขึ้นแล้ว ทำ กาละ ณ ที่นั้น ด้วยการถวายเนื้อนั้น และด้วยการตั้งจิตไว้ดี เรารื่นรมย์ อยู่ในเทวโลกตลอด ๑๕๐๐ กัลป ในกัลปทั้งหลายที่เหลือ เราทำกุศล ด้วยการถวายเนื้อนั้น และด้วยการอนุสรณ์ถึงพระพุทธเจ้าในกัลปที่ ๓๘ ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิ ๘ พระองค์ พระนามว่าทีฆายุ ในกัลปที่ ๖๐๐๐ แต่กัลปนี้ได้มีพระเจ้าจักรพรรดิ ๒ พระองค์ พระนามว่าสรณะ คุณวิเศษ เหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งชัด แล้วพระพุทธศาสนาเราได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. ทราบว่า ท่านพระสุจินติตเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้แล. จบ สุจินติตเถราปทาน.

|๖๘.๓๖| คิริทุคฺคจโร อาสึ อภิชาโตว เกสรี มิคสงฺฆํ วธิตฺวาน ชีวามิ ปพฺพตนฺตเร ฯ |๖๘.๓๗| อตฺถทสฺสี ตุ ภควา สพฺพญฺญู วทตํ วโร มมุทฺธริตุกาโม โส อาคญฺฉิ ปพฺพตุตฺตมํ ฯ |๖๘.๓๘| ปสทญฺจ มิคํ หนฺตฺวา ภกฺเขตุํ สมุปาคมึ ภควา ตมฺหิ สมเย ภิกฺขาจาโร อุปาคมิ ฯ |๖๘.๓๙| วรมํสานิ ปคฺคยฺห อทาสิ ตสฺส สตฺถุโน อนุโมทิ มหาวีโร นิพฺพาเปนฺโต มมํ ตทา ฯ |๖๘.๔๐| เตน จิตฺตปฺปสาเทน คิริทุคฺคปฺปวิสหํ ปีตึ อุปฺปาทยิตฺวาน ตตฺถ กาลกโต อหํ ฯ |๖๘.๔๑| เอเตน มํสทาเนน จิตฺตสฺส ปณิธีหิ จ ปณฺณรเส กปฺปสเต เทวโลเก รมึ อหํ ฯ |๖๘.๔๒| อวเสเสสุ กปฺเปสุ กุสลํ กริตํ มยา เตเนว มํสทาเนน พุทฺธานุสฺสรเณน จ ฯ |๖๘.๔๓| อฏฺฐตึสมฺหิ กปฺปมฺหิ อฏฺฐ ทีฆายุนามกา สฏฺฐิมฺหิโต กปฺปสเต ทุเว สรณนามกา ฯ |๖๘.๔๔| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา สุจินฺติโต เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ สุจินฺติตตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ