๔. อโธปุปผิยเถราปทาน

ภิกษุชื่ออภิภูนั้น ได้วิชชา ๓ มีอานุภาพมาก เป็นอัครสาวกของพระพุทธเจ้าพระนามว่าสิขี เข้าไปยังภูเขาหิมพานต์

ครั้งนั้น แม้ข้าพเจ้าก็บวชเป็นฤๅษี เป็นผู้ชำนาญในอัปปมัญญาและฤทธิ์ อาศัยอยู่ในอาศรมที่น่ารื่นรมย์ ใกล้ภูเขาหิมพานต์

ข้าพเจ้าปรารถนาภูเขาอย่างยิ่ง เปรียบเหมือนนกในอากาศปรารถนาอากาศฉะนั้น ข้าพเจ้าเก็บดอกไม้ที่เชิงภูเขาแล้วจึงมายังภูเขา

ข้าพเจ้าหยิบดอกไม้ ๗ ดอก มาโปรยลงเหนือศีรษะ(ของพระเถระ) ผู้อันพระภิกษุผู้มีความแกล้วกล้าแลดู ก็บ่ายหน้าหลีกไปทางทิศตะวันออก {ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๓๒ หน้า : ๒๓๑} พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน [๙. ติมิรปุปผิยวรรค] ๕. รังสิสัญญกเถราปทาน

ข้าพเจ้าถึงอาศรมแล้ว จัดแจงที่อยู่ คอนสาแหรกบริขาร เดินไปตามระหว่างภูเขา

งูเหลือมเป็นสัตว์ร้ายกาจ มีกำลังมาก ได้รัดข้าพเจ้า ข้าพเจ้าระลึกถึงบุพกรรม แล้วได้สิ้นชีวิตในที่นั้นเอง

ในกัปที่ ๓๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาด้วยดอกไม้

คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แล ได้ทราบว่า ท่านพระอโธปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้ อโธปุปผิยเถราปทานที่ ๔ จบ